NEDERLANDSCHE DICHTKUNST IN BELGIE. 123 



Es een dorper scalc versworen , 

 Mach lii gcvcn, mon saine lioren 

 Spreken , in der hercn raet. 

 Al hccft ecn sot op lliocft gescoren 

 Ene breede crune, lolcn oeren, 

 Hines te vrocder niet ccn saet : 

 Hi es vroet die wel verslaet. 



Of 



Hi es onvroef , die metlen Loge 

 Tstracl schiclet van gooden vloghe, 

 Daer In hem scinen met gcraect. 

 Wat helpt, dat ic waeilieil loge, 

 Endc ic sclue na Tooideel poge , — 

 Mijn reckc gecleedt , ende Ih's naecl ? 

 Sich , hoe Ih's clam in thoge, 

 Hangcndc an dat erucc dioge , 

 Die onscn pays hccft gcmaect. 

 Aleest dat ic met herlen doge , 

 Welde ïcrblent mencge oge; 

 Leltel jeraen es die smaect 

 Dlicht , daer mijn oge op «aecl. 



In hetzelfde werk gaf Willems nogeen ander hekeldicht, Der fré- 

 nésie , van eenen onbekenden, uit. Ook uit het Codex van Van Hul- 

 them heeft hy eenen bundel gedichten verzameld, onder den tytel 

 van Samenspraken , zedfihjke gedichten en spreuhen , waeronder 

 verscheide zedelyke gispingen zich bevinden, onder andere Van der 

 Taverne , van Jan Dingeische, dat veel licht spreidt over de zeden 

 van den tyd. 



Eigelyke leerdichten en zededichten. 



Onder den tytel van Heimelijclieit der heimelijcheden gaf Maerlant 

 eene vertaling der lessen van Aristoteles aen Alexander, nopens de 

 vvyze van wel te regcren on zich gezond te houden. Hy schreef dat 

 werk voor eenen zyner neven : 



