NEDERLANDSCHE DICHTKUNST IN BELGIE. 129 



geschreven zyn. Een der oudst bekende is eene vertaling van den 

 Miserere naer het vverk van den franschen dichter, le reclus de Mo- 

 hens, die m de eerste helft der twaelfde eeuw leefde. De vertaler is 

 Giehs van Molhem, doch alleen van de vyf en negentig eerste cou- 

 pletten; zynde de vyf en twintig overige van zekeren Hendrik '. Dat 

 de Miserere niet lang onvertaeld is gebleven, zou men kunnen op- 

 maken uit de wyze hoe 3IoIhem van den franschen dichter spreekt 

 3len zou haest zeggen dat hy den goeden man gekend heeft : 



Deus , edel God van den paradise , 

 Gheeft gracie van Molliem Gielise, 

 Dat hi ulen walsche vcrliere 

 In dieischen worden, die sfaen in prise 

 Ende salich sijn occ ; want hise 

 Vant in dboec, dat de clusenere 

 Van Molinens maecle : hels sijn gère. 

 Ute hem dicluic te bat, want, hère, 

 Ei namen wi voegen , in ene wise, 

 Molhem Molinens, hicrs geene were 

 Niet dat den goeden man gedere, 

 Dat selc dwaes steet in sine assise. 



Van i?e dietsche Lucidarius hoe die clerc den meester vraecht 

 ende die meester anhcort , bestaet een papieren handschrift, van 

 omirent het jaer 1400, in de bibliotheek van Van Hulthem. Het 

 gedicht geheel van godsdicnstigen, niystieken en moralen inhoud 

 beslaet 238 bladzyden, elk van 50 tôt 56 rymregels. Hetzelve begint ' 



Helpt Maria, edel coninghinne, 

 Ende verclaert mine sinne; 

 Jhesu Christo ics oec Termane, 

 Vrouwe, uwen heilighen sone, 

 Die verloste den sondare 

 Met sijnrc passien sware, 

 Doen hi ane den cruce staerf , 

 Ende minschclike daeracn bedaerf : 



VViUems, in het Belgisch. Mmeum, dcel I, bl. 343 en vol» 



ToM. XIV. " 



17 



