144 VERHANDELING OVER DE 



lieve joncfroiiwe hem daertoe liad gebeden. Het is eene vrye navol- 

 ging van Albertus Magnus, De secret is mulietum libellus, en waerin 

 men een samenweefsel van bygeloovigheid en zonderlinge denkbeel- 

 den aentreft, zoo wel ten opzichte zyner physiologische verklaringen, 

 als der genezing van de verschillende kwalen. Hy was zeer geheim- 

 zinnig met zyn wei"k, blykens de volgende verzen : 



God gheve hem den langen ween 

 Die dit ondcr dorpeis bringen sal , 

 Dal ic alloes dus nauwe hal. 

 Occ biddic mire licver ioncfrouwe , 

 Dat sijt niemanne en laete scouvTen ; 

 le hebt gedicht met goeder Irouwen. 



Met recht moet men zich verwonderen over al de verzekeringen 

 van liefde , welke hy van tyd tôt tyd aen zyne beminde doet : 



Die ic minne boven aile wiven , 

 Sine acht niet dat ic dese pine 

 Dore haer doegic al slillekine ; 

 Nochtan weet si wel ende kint 

 Datse mijn herte sere mint, 

 Ende dat ic lide iwaer lormint , 

 Want si en achtes niet een twint. 



Tôt nu toe is er slechts één handschrift op papier van bekend, dat 

 in de universiteits bibliotheek te Gent berustende is , en afkomstig 

 van de P.P. Augustynen te Dendermonde, aen wie het, omtrent 

 1682, gelaten was door Pater Legiers. Hetzelve is ook door Willems 

 afgeschreven. Hoffmann von Fallersleben bezit een exemplaer uit de 

 vyftiende eeuw, insgelyks op papier geschreven, doch in rhynland- 

 schen tongval, dat 34 bladzyden beslaet '. 



Achter dat dichtstuk volgt een ander, op de Gelaet- en harakter- 

 hunde , stellig van denzelfden schryver, als blykt uit den aenhef : 



' Horœ Bdgicœ, l , pag. 120 et 121. 



