NEDERLANDSCHE DICHTKU?sST IN BELGIE 149 



minste , aengemoedigd werd. De bastaerdwoorden , waervan Maer- 

 lant zelve had moeten gebruik maken , aenschouwden zy niet voor 

 eene vlek ; integendeel, het werd weldra eene sieilykheid er zoo veel 

 mogelyk te gebruiken. Zy dachten niet dat dit ooit eenig nadeel aen 

 hun volksbestaen zou kunnen toebrengen. Zy hadden immers de 

 Engelschen tôt voorbeeld, die ook het noordsch met het fransch ver- 

 mengd hadden, en daerom niet min gevoel van nationale waerde 

 bleven bezitten. Dit ailes was genoeg om de Belgen niet cens te lalen 

 merken dat zy naer eenen afgrond liepen. Gclukkiglyk dat de vaert 

 gestuit is geweest. 



De kaniers van rhetorica kw^amen , aïs door betoovering, langs aile 

 kanten op. De plaetselyke besturen vvedyverden met elkander om 

 dezelve aile voordeelen toe te staen. Zelfs in Braband, vvaer de bour- 

 gondische invloed nog niet onmiddelyk was, vertoonden zich de ka- 

 mers met even veel luister als in Vlaenderen, en Jan lY liet zich lid 

 maken der brusselsche kamer het Boek. De bourgondische vorsten 

 lieten zich insgelyks in de vooi'naemste kamers aennemen, en later 

 vindt men de eerste lieden van het land met den tytel van deken of 

 hoofdman versierd. 



Daer bestonden twee soorten van kamers van rhetorica, vrye en 

 onvrye. De vrye waren door de hoofdkamers en door het plaetselyk 

 bestuer erkend, en genooten, iiit dien laetsten hoofde, geldelyken 

 ondersland en andere voorrechten, waervan de onvrye verstoken 

 bleven, Het recht van vrye werd nog al gemakkelyk gegeven; maer 

 later smoltcn de regeringen weleens twee of meer kamers in één, 

 met bedreiging den onderstand aen de weigercnde te ontzeggen. Ziilk 

 een voorbeeld is my voorgekomen in de jaerboeken der Kortryksche 

 kamer van het H. Kruis, op het jaer 1561 . 



De leden eener kamer waren verdeeld in hoofden en kamerbroe- 

 ders. De hoofden heeiicn prinse, keizer, deken, hoofdman, facteur. 

 Er was een fiskael om het order te onderhouden, en ailes na te 

 gaen- een vaendeldraçjer, die, by slaenden trom, aen het hoofd der 

 ledcn vooruitging, wanneer men zich naer eene samenkomst begaf. 



