NEDERLANDSCHE DICHTKUNST IN BELGIE. 135 



eeuwen wat vooruit gezien , zy zouden de moedertael gebruikt heb- 

 ben , en hunne werken zouden thans niet gedoemd zyn alleen de 

 nieuwsgierigheid der bibliomanen op te wekken. Die nut beoogt 

 moet niet altyd den oogenblikkelyken lof nasporen. 



Voor dat de rhetoricale letterkunde zich volkomen vertoonde, 

 was er in de dichterlyke wereld eene doodsche stilte van ruim eene 

 halve eeuw. Het vaderlandsch gevoel lag verpletterd, en niet één 

 dichter die zich de kracht gevoelde zyne stem te veibeffen. Eindelyk 

 rees de letterkunde uit die slepende ziekte, maer krach teloos en 

 uitgeput, en ter naeuwer nood meer in staet het hoofd op te beuren. 

 Eerst was er nog eene flaeuwe herinnering aen yroegere kracht en 

 zuiverheid, aen styl en wending; maer het was een droom die slechts 

 onvolkomen voor het hoofd zweefde , en als de kranke in zulk een 

 oogenblik zich geweld wilde aendoen , dan gevoelde zy al den in- 

 vloed van het venyn dat haer bloed vergiftigd had. Het eenvoudig 

 verhael werd vervangen door eene zenuwlooze proza, doorniengd met 

 walgelyke rymelary ; het vurig, brandend minnedicht doorkoude, 

 gekunstelde refereinen. Gedrongene fransche en latynsche spraek- 

 wendingen kwamen zich van schier elken dichtregel meester maken, 

 waer men eene hoogere dan de gewone rymelaers vlucht wilde ne- 

 men ; en dat gaf eenen toon van geleerdheid. In het algemeen was 

 klank en weêrklank als de ziel der poezy aengemerkt. Alleen daer, 

 waer de rhetoricale smet zich niet geworpen had , werd het gloeiend 

 lied nog aengeheven, en was de taie zich zelve nog waerdig. 



Jan de Weert en Jakob Vilt , in het midden der vyftiende eeuw , 

 hadden in hunne leerdichten hunne voorgangers trachten natevol- 

 gen; doch al hunne verdienste bestaet in het zoo veel mogelyk ver- 

 myden van bastaerdwoorden, en zich duidelyk te hebben uitgedrukt ; 

 hetwelk nogthans, toen ter tyd, veel was, wanneer men hunne wer- 

 ken vergclykt met hetgeen de gildebroeders reeds leverden. De 

 vlaemsche docloor en gheesfighe poète, Anlhonis de Rouere, die, om- 

 trent het jaer 1480, in zyne geboorte stad Brugge woonde, levert er 

 een voorbeeld van, in een stukje op de dood van Philips van Bour- 



