DERLANDSCHE DICHTKUNST IN BELGIE. 157 



;n hem van verwaendheid beschuldigt met den eere- 

 ent poëet moderne te hebben aengenomcn. Het was de 

 ; zulk eenen Avydschen tjtel het wcrk zoo veel te meer 

 en verspreiden. En inderdaed , Casteleyn was de god- 

 ydgenooten en by nogvolgende geslachten. Ily schreef 

 idelyk de kunst uit den doolhof te brengen : 



Ick sie, de consl heeft langhe ghcsneefd, 

 Ghelsuckeld, ghedoold, te diverschen plecken, 

 Vuer elcken , die devolie dacrloe heeft , 

 En vuer zulc dat leefd,sal icse ontdecken. 



Clause 37. 



Want hy zag hoe dezehe mishandeld weid : 



Die van veel facteurs crijgd scade onde indere 



Cl. 28. 



Zyne voorschriften komen op het volgende neér : a Een dichter 

 vermyde niet alleen de onnutte of stopwoorden ; maer stelle de woor- 

 den , en schikke de regels en het rym zoo , dat men de kunst niet 

 ontware. Omdes dichts wille, mag men geene tael schenden. De op 

 elkander rymende regels make men be.st even lang, alhoewel men 

 daertoe niet altyd verbonden is. Met ééniettergrepige woorden zy 

 menzuinig, als welke het vers hard en stroef maken, en eindelyk 

 vergeté men niet dat een klinker, geplaetst op het laetste van een 

 woord , en gevolgd wordende van eenen anderen klinker, met dezen 

 somtyds eene elisie (samensmelting) veroorzaekt ' . » Over den klem- 

 toon spreekt hy met veel kennis van zaken , en men kan niet ont- 

 kennen dat zyne dichtregelen voor den tyd veel pryzenswaerdigs in 

 hebben. Hy is er verre af van aile soorten van gedichten goed to 

 keuren : 



Doldjclslecrlen, scaeckberd, simpletten, dobbletten, 

 Ricqueracken, haguenauden, 



' VVillcms, rcrhamhlhi'j, I, bl. 240. 



