NEDERLANDSCHE DICHTKUNST IN BELGIE. 165 



wetenscliappen , en de letterkunde , die sedert -vyf eeuwen aen de 

 oevers van Schelde en Leye gebloeid had, veihuisde naer die van 

 Macs en Amstel. 



TOONEELPOEZY. 



De tooneeloefening was de byzonderste liefhebbery der redery- 

 kers. Zy verloochenden hierin hunnen oorsprong niet. Hadden zy 

 maer hunne voorgangers weten na te volgen! De tooneelstukken der 

 vorige eeuwen, hoe onzedig ook sommige mogen voorkomen, hoe 

 onvolmaekt dezelve ook mogen zyn , bewyzen dat men het doel van 

 het tooneel begreep , en het is zeker dat het tooneel der ouden aen 

 onze schryvers tôt leiddraed gediend heeft. De rederykers, met eene 

 hoogere beschaving en de kennis der ouden, ten minste der latynsche 

 letterkunde, waren aliezins in de gelegenheid van het tooneel meer 

 te volmaken en tôt nutter doel te doen strekken. Maer het scheen in 

 het noodlot te wezen dat de kamers van rhetorica volstrekt niets ter 

 verbetering van tael-en letterkunde zouden verricliten. De fransche 

 uilerlyke vcrtooningen bedwelmden een ieder, en de IVederlanders, 

 zoo onbedwingbaer, wanneer het op hunne voorrechten aenkwam, 

 schenen geen acht te geven op het verderfelyke der navolging. Ook 

 de moralisatien vielen nog al in het karakter van een volk dat, van 

 een godsdienstigcn aert, overal voedsel voor hart en geest zoektj men 

 had dus geene moeite de navolgingen van het oud tooneel door spelen 

 van sinne te doen vervangen. Van tyd tôt tyd werden historische 

 stukken vertoond; dezelve waren evenwel meestal met zinnebeel- 

 dige personnaedjes doormengd, ofschoon er inderdaed ook andere, 

 waeronder zeer voortrefieiyke, gevonden worden. 



De opvolgende dacdzakcn bedriegcn zeer dikwyls 's menschen voor- 

 uitzicht. Met de zedckundc overal en vooral op het tooneel te willen 



