172 VERHANDELING OVER DE 



tuigd , verlaet het tooneel ; waerna de twee Zinnekens huunen lust 

 bot viereri met tegen de getrouwheid der vrouwen uit te valleii. 



5« bedryf. 



Eneas is in eenen tweestryd tusschen blyven en heengaen. Hy 

 wenscht Dido , die ondertusschen is opgekomen , dat de goden haer 

 mogen sparen. Hy bedankt haer over haxQ jonste , waerom hy ook 

 zoo lang by haer is gebleven. neen, antwoordt Dido, gy zult niet 

 vertrekken , want 



Twee ghelieven connen quaelijck van een scheyen. 



Het moet nogthans cens gebeuren, zegt de Trojaen; maer Dido is 

 steUig van voornemen hem uit haer ryk niet te laten trekken. Zoo 

 vêle blyken van liefde niet kunnende weérstaen , belooft Eneas nog 

 eene poos te blyven ; v^^aerop de koningin eene jachtparty voorslaet , 

 welke gewillig wordt aengenomen. 



6^ bedryf. 



Men hoort een meilied van eenen wachter. Jonstich en Faeme 

 lachen onbarmhartiglyk met Dido's blakende liefde. Jonstich ver- 

 haelt hoe de stoet ter jacht is gegaen, het onweér denzelven uit een 

 heeft gedreven , en Dido met Eneas in eene spelonk geraekt zyn , al- 

 waer de Trojaen gezworen heeft de schoone koningin te trouwen. 

 En lact hy zieh met Carthago paeien ? vraegt Faeme , 



Ick sorghe hy salder lultel vruchlen maeyen. 



Onder de schryvers van eigenlyk gezegde tooneel- en treurspelen 

 mag men noemen Hendrik Bal, van Mechelen, die voor het landjuvreel 

 der gilden van hand- en voetboog te Lier, in 1466 , drie tooneelstuk- 

 ken schreef, waervoor hy 20 stuivers grooten kreeg. Bal was zeker fac- 

 teur van de Mechelsche kamer; want men vindt dat hy , in de jaren 



