20i VERHANDELING OVER DE 



getrokken hceft. Zyn ry mirant is degene der rhetorykers en zonder 



de minste pootische kleur ; doch hy vcrdient eenigen lof om liet ver- 



myden van stop- en bastacrdwoorden. Den aenhef geven De Vries ' 



en Willems ' : 



Edele gheesten, die gheirne veel wonderen siet , 



En daeromnie dicwils lijf en goet avontuert 



Oock somlijds verliesl eer ghy vindt besonders iet , 



Necmt desen clijnen boeck in u camer bemuert , 



Slil sitlende suit ghy door hem worden gheuuert , 



Met luttel teirghelts, vry Tan aile dangieren, 



Waer ghy sijn wilt , ja eer ghy paerdt of waghen hucrt 



Int gulden America, d'iant der bloetghieren, 



Int rieckende Asien , toI vremder dieren , 



Int ghebalseral Africken, allyd even heet, 



Int vvijnich Europen , vol zegher manieren , 



En int vlammich Magellaua , sonder beschcel. 



LEERPOEZY. 



In liet midden der verbastering onzer letterkunde, bleef derzelver 

 boofdtrek het stichtende. De Leekenspiecjel en de Spieqel doclrinael 

 werden by Yoorkeur nagevolgd ; doch verder ging ook de zucht der 

 schryvers niet. In het algemeen vindt men niet ééne sprank dichterlyk 

 gevoel in aile die spiegels en moralisaden, e\en min als in de meeste 

 rymkronyken. Redeneerkunde en dichterlyke verrukking zyn met 

 elkander onbestaenbaer. En tlians nog, in onze tyden van verfynden 

 smaek en kunstgevoel , ziet men in de beste leerdichten geene poezy, 

 ten zy waer de redeneerkunde ophoudt. 



In het begin der vyftiende eeuw verschenen twee, nog onge- 



' Schets, deel l,hl. S!5. 



- rerhandcllnrj , deel I , bl. 286. 



