212 VERHANDELING OVER DE 



Christen menschen, hoe zijdy verkeert , 



Dat gy, broeders, nialcandercn niet anders en eerl! 



Ghv bint u ziele met sware banden ; 



Den ihoren Gods wert dagelijcx op u Termeert. 



Weet gy niet wat sinte Pauvvels ons leeit? 



Dat acblerclapiicrs zijn Gods vyanden. 



Hoe derft ghy lot Gode opheffen u handen 



Met bloedighe tariden, 



Suhlijle verslanden ? 



Wilt den oppersten Heere sijn oordeelen laten , 



Oft ghy moet hierna , lot uwer schauden , 



Eeuwelijck branden. 



Dus in wat landen 



Ghy iemant siet vallen , 't zy Tan wat staten , 



Peynst : hy nu , ick morgeii, wy lijn crancke valen. 



Wilt niemant verwaten , hy zy groot oft cleen; 



Want lijdy heeren oft ondersatcn , 



Die sonder sonde is, die werp den eerslen steen. 



Sulck weerlijck seyt dat de gheestelijke dolen ; 

 En sy lijn de vuylste kinders mander scholen. 

 Die den lien thunne ontdraghen en ontruymen, 

 'T heelbanckcroete, in duylsche ghestolen : 

 Sy leuren , sy seuren , sy lappcn, sy solen. 

 Dese Tvillent al doen drayen op hunne duymen , 

 En hun eyghen saligheyt sy -versuymen : 

 Sy brassen , sy sluymen 

 Op saechte pluvmen ; 



Sy dobhelen, sy tuysschen, sy spelen, sy mommen 

 Sy lesen i al orame na die schoonste pruymen, 

 Tvet sy afschuymen ; 

 Hen steken de cruynien 



Recht oftse in den vloet van wellusle sworaraen : 

 Sy herpen , sy luyten , sy pijpen , sy bommen : 

 Het recht sy crommen, elck knaghe dit been : 

 Dolen Papcn en Monicken met grooter sommen , 

 Die sonder sonde is , die werp den eersten steen. 



Lcsen , verlesen, plukken. 



