228 VERHAA'DELING OVER DE 



in liet gebied van Cassel, welke laetste, volgens Ymmeloot, een schoon 

 gedicht gemaekt lieeft op de vreugden des hemelschen paradys. 



Docli wat was de toon? Hct stichtelyke , dat sedert Maerlant reeds 

 onder verscheidene vormen zich had vertoond, en nu doorde tydsom- 

 standigheden van de geheele letterkunde was meester geworden. By 

 aile deze vormen voegde zich thans een nieuwe , zoo goed als aen de 

 nederlandsche letterkunde eigen. De emhlemata of zinneheelden , 

 >velke in eens opgekomen , zoowel in de vereenigde gewesten als by 

 ons, veel opgang maekten. Zevecote, Zacliarias Heyns, en vader Cats 

 waren ginds , De Harduyn alhier de voornaemste scbry vers van zin- 

 nebeelden. 



Ik ben er verre van af den stichtelyken toon te verwerpen ; maer 

 ik wil allecn aenmerken , gelyk ik reeds vroeger gedaen heb , dat het 

 didactieke de vyand der poezy is, en dat deze noodzakelyk sterven 

 moet , waer hetzelve de overhand heeft. In Belgie kreeg die toon niet 

 alleen, sedert het twaelfjarig bestand, de overhand; maer men mag 

 zeggen dat hy uitsluitelyk heerschend werd : de weinige uitzonde- 

 ringen kunnen schier niet in aenmerking komen. En welk anderen 

 toon zou men gevat hebben? Den lof des Spanjaerds bezingen, zich 

 zelven en zyn vaderland ten hoon? Ailes wat men deed, was het 

 geluk van den vrede afmalen. Wat men buiten het stichtende voort- 

 bracht, droeg het kcnmerk van onvrye zielen. Kleingcestigheid 

 zweefde in de zoogenaemde geestige gedichtcn : dezelve bracht valsch 

 vernuft voort. 



Reeds van in het begin des opstands tegen Spanje was men, met 



mannen gehad, aan Harduinus gelijk, en die zijn voclspoor volgden , zij zoiiden met de Hol- 

 landers de eer van de vcrbelering en herstelling onzer dichtkunde deelen. » [Uitgclezene dicht- 

 stukken van Jiislus de Hardiiijn, met aanteekeningen door i. M. Schrant. Zall-Gommel , 1830.) 

 Ik sjireek hierovor, niet uit cène blinde voorinjjenomcnheid voor de vlaenische schryvers. 

 Dat een Hooft en een Vondel , als reuzen boven de raeeste Zuidnederlanders gewassen waren, 

 wordt door niemand bctwist; maer men moet weten recbt te doen. Ik sprcek ook niet cm de 

 thans bestaende vcte lot in de letterkunde uit te breiden. God weet het, en de bewyzen kunnen 

 des noods iedereen overtuigen , dat het de Vlamiugen niet zyn , die van dien kant de schuld 

 hebben. Laet ons ten minste hicrin eendrachtig blyven. Beiden hebben \vy het noodig. 



