j\EDERLANDSCHE DICHTKU^ST IN BELGIE. 22^ 



het verbeteren der spraekregels , ook op de zulveilieid van tael be- 

 daclît geAveest. Men geyoelde dat er niets onwaerdiger van een vry 

 volk is, dau het gebruik van uitheemsche wooiden en uitdruk- 

 kingen. Sommigen , en wel voornamelyk in de noordclyke gewes- 

 ten, gingen echter hierin te verre. Byzonderlyk Ilooft, maekte, door 

 het naeuwkeurige vermyden van bastaerdwoorden , somtyds zyne 

 zegwyzen vvat al te stroef. By ons vvas men niet de laetste om het 

 loflyk spoor in te slaen van de onnoodige vreemde woorden te ver- 

 vverpen ; en toen de zuidelyke Nederlanden tôt het vreemd juk waren 

 terug gebracht, bleven zy daervan even afkeerig. 



Gedurende het twaelfjarig bestand bekwamen de kamers van rhe- 

 torica cenigzins van hare geledene vvonden. De oude privilegien, door 

 de steden geschonken, werden hernieuAvd en bekrachtigd. Het tooneel 

 begon op nieuw te bloeien, en schryvers van smaek leverden treur- en 

 blyspelen, volkomen van den wansmaek gezuiverd , welke zoo zeer 

 de tooneelstukken der vorige rederykers had gekenschetst. Die wan- 

 smaek was nogthans niet uitgestorven , en met de kamers trachtte hy 

 ook op nieuw het hoofd op te richten. Ten einde al den vorigen luister 

 te herroepen , werd er door sommige brabandsche dichters tegeij mei 

 1620 een landjuweel op de Peoene te Mechelen beschreven. 3Ien ver- 

 toonde er battementen en sneed er refereinen op. Het was de laetste 

 pogingvan een versleten lichaem. Wie de kamers van rhetorica tôt 

 verheerlyking van tael- en letterkunde had willen doen medewerken, 

 zou dezelve van gedaente hebben moeten doen veranderen. Maer het 

 ontbrak aen aenmoediging van hoogerhand. Het was byzonderlyk 

 tegen de kamers dat het staetsbestuer wantrouwend bleef , en men 

 zag niet, gelyk onder het huis van Bourgonje, den vorst pryzen 

 uitloven. Het verliezen van luister deed ook het aenzien verminde- 

 ren , en men telde niet meer, als voorheen , de aenzienlykste van den 

 lande ondcr de dekens en hoofdmannen. Het ging even toe als met 

 de neeringcn en ambachten , die reeds vroeger hunne morale kracht 

 verloren hadden : men wicrp er verachting op , en het woord po(''et 

 werd een spotnaem. 



