NEDERLANDSCIIE DICHTKUXST IN BELGIE. 



Te voor hielt die de lee in heuren colnk ghedolven, 

 Becleedende de selv' met waeter-blauwe golven : 

 Die trots en onversaeght door 't stroomende ghewell, 

 Hebben op het gbeberght hun Tvoon-plaetse ghestelt. 



Maer soo saen ghy begonst te donderen in 't spreken, 

 En dat u gram ghemoed in blisem wieit ontsteken; 

 De toppen glat-bemosl bloolten hiin OTcral, 

 En raen sagb elcken bergb omringhelt met zijn dal. 



Doen lagh eerstmael de lee ghevlochlen in haer liiynen, 

 End' om end' om besoomt met opghcbulte duyncn; 

 Sonder dat i\ daernaer beur paclen over-spronck, 

 Of t'eenemael met vloed g'beel aerde-rijek yerdronck. 



De lilver-beeckskens claer ververschen en bevrijen 

 De bembden afghemaell met groen tapitserijen : 

 Daer hun vrucbl-bacrig nat altijt Toor henen diuvst, 

 Tôt dat uyt eene clip al bobbelende ruysl. 



Waer 's middacghs in de sonn' met snackerigh Terlanghen. 

 Om te boeten den dorst, daerme dat is bevanghen 

 Allederhande vce corat cudd'-wijs aengbestout, 

 Zelf tôt den esel toe, woonachtigh in het wout. 



De veghelkens ghecleel in pluymighe livreyen, 

 Siet men hier oock entrent gaen nesten en vermeyen ; 

 End' elek naer zijnen aerd, hier knotert, en daer flu\t. 

 Hier sierickt, daer kivil, daer tiere-liert, en ruyt. 



Om den verhillen schoot Tan d'aerde te besproeyen, 

 Doet ghy lancks het gbeberght u rcghen-cruycke vloevcn : 

 En het Tcrwallemt cruvt Tcrpreull ghy met den dauw, 

 Met beunigh het gbeblomt verslunst, slap ende flauw. 



Waiineer hy min dichterlyk is en zedelessen wil gevén , dan voigt 

 hy meer den trant van Cals : 



Siet ghy de menschen niet met meniehte van hoopeii 

 Door malligheydt ghestiert, ten aile kanten loopen? 

 Den eenen , onbckcnt , sijn baene niet en \indl , 

 Den anderen die last, als oft hy waere blindl. 



