NEDERLANDSCHE DICHTKUNST IN BELGIE. 241 



van IVieuwelandt. Er is veelal iets kunstmatigs in, dat men alleen by 

 groote meesters aentreft. De morael is zeer verstaenbaer \oorge- 

 dragen. Jammer dat, naer de gewoonte van den tyd, het christen 

 geloof met de godenleer vervvard wordt. Lezen wy een paer 

 proeven : 



Maer als de dood ons will verlossen wt ellenden , 



En reyckt ons haere bandt, slrack soecken wy te wendeii : 



Haer hauen vreesen wy, wy keeren naer den windt 



Het zevl, om zeylen weer Tan daer de reys begindt. 



Wy Treezen maer om niet baer lieue nutbaer baeuen, 



En souden lieuer raeer deu arbeyt doen , als slaeuen. 



'T peryckel dat ons is op dese reys' onlmoet, 



Wordt door de vrees' veriaeght wt ans bevreest gbemoet, 



Sy wilt ons tegben wil in rust, in vrede dringhen, 



En in ons Tader-landt Tan vreugbden doen ontspringben. 



Maer neen, wy vreesen baer, baer rust is onse pvn, 



Haer hauen dunckt ons niet dan steyle rolsen syn : 



Haer naed'ren vreesen wy met kinderlyck verscbromen, 



En vlieden als of wy \ee\ roouers saghen comen. 



Wy vreesen als bet kindt dat synen meesler vreest, 



Dat door syn kindscbe jeugbt noch dienstbaer is van geest. 



Van de wereld zegt hy : 



Haer cracht verslindt veel meer dan een verhongbert dier, 

 Sy snydt gelyck een sweerdt en brandt gelyck een vier ; 

 Sy vliegt gelyck don windt, en waer sv set baer voelen 

 Maekt aile reden plaets, en druck komt baer ontmoeten. 

 De prickeling des vleescb , gelyck baer trouw vriendinn', 

 Plaeght oock de lieve jeugbt aïs eene vvandinn', 

 Die, als sy ons laet sien de schoone blonde vlecblen, 

 Doet sy ons jonck gemoet in bacre slricken bechlen : 

 Ons sielen sy berooft, door 't lieffelyck ghelaet 

 En weckt den geest tôt vreugbt gelyck den daghenraet. 



Al schynt sy sacht van scbyn , en lieflyck om 't aenschouwen , 

 Haer hert is vreet en qiiaet, wel weerdigh om te grouwen, 

 Soo is de wcereldt oock die niet dan scbyn en hecft, 

 En voor ghewenste vreught niet dan verdriel en gheeft : 



Ton. XIV. 31 



