NEDERLANDSCHE DICHTKUNST IN BELGIE. 2i5 



dat den naem van hekeldicht verdient. Allhans is er niets daervan 

 gedrukt. Alleen gaf Richard Yerstegen ', eeii Antwerpetiaer, in het 

 jaer 1617, in het licht : Nederduylsche epig/ammen op verscheyde 

 saecken , soo welom te stichten aïs den geest te vermaecken , met cje- 

 miclielijke ejjitaphien, ens. Mechelen, en een vervolg daerop, Brussel, 

 1624. Men treft er geestigheid in, maer de dichtrant is zcer gebrek- 

 kig. Slechts een voorbeeld : 



■e?' 



Fatsoen (jevolcht in voile perfectie. 



François zoo hy onlanckx «t Vranckrijck quani , 

 Het scheen hy en -vvcu geen Nederlandcr wesen. 

 Als men hem duyis aensprac, dan was hy gram; 

 Niet als françois hy spreken wou noch lesen. 

 Al opse frans, hy droeg een franschen hoet, 

 Manlel en wamhas , hrocck en cousebandeu , 

 Met cenen franschen scboen aen elcken voet, 

 Een frans handlschoen oock, aen bey de handen, 

 En om heel frans te wesen, sonder jocken, 

 Hy was Tcrsien oock van de fransche pocken. 



FABELEN. 



In dit tydvak was men niet ryker aen fabels dan in het vorigc. 

 Bloot vertalen is een ondankbaer werk, en niemand dacht, gelyk 

 Lafontaine in Frankryk heeft gedaen , van de fabel nog elders dan 

 by Esopus en Phœdrus te bestuderen, en het eigenaerdige onzer mid- 

 deleeuwsche dichters na te gaen. Een nederlandsch fabeldichter zou 

 ■wellicht niet bêler kunnen doen dan Reinaert de Vos als punt , van 



' Willenis, ycrhandcling , dtcl II, hl. 69. 



