JXEDERLANDSCHE DICHTKUNST IN BELGIE. 255 



wel , doorgaens nieesterachtig geschetst. Hy begon met Livia , een 

 stuk dat nog de onzekere stappen van den eerstbeginnende verraedt. 

 Saulj die in hetzelfde jaer verscheen, is veel beter. Het eerste bezit 

 geen samenhang, en heeft op sommige plaetsen eerder \an het bly- 

 dan van het treurspel. Saul daerentegen verloochent geen oogenblik 

 zyn karakter : het is een onversaegde geest, die in zyne rampen nog 

 tegen het noodlot durft worstelen. Cleopafra en Antonius zyn voor- 

 treffelyk geschetst; maer Nero is wel zeker het meesterstuk . In dat 

 treurspel vindt men treffende oogenblikken : al de karakters zyn van 

 eene historische naeuwkeurigheid. De dwingeland is wysgeer zoo 

 lang hy met Seneca spreekt, opgeblazen als hy aen zyne grootlieid, 

 "wreed als hy aen het wankelbaer noodlot denkt, en laf in het onge- 

 luk. Nero's moeder schetst haerzelve in één vers, en toont den dwin- 

 geland wat hy te vreezen of te doen heeft. Zy zegt aen haren zoon : 



Wel Nero , denckt daerop 



En dat ick als le voor noch y4 grippina ben. 



Kan men het egoïsmus verder brengen dan Cleopatra , wanneer zy , 

 beducht van in de handen van Augustus te vatten , vier slaven , voor 

 haer oogen, op verschillende wyzen doet ombrengen, het smeeken en 

 kermen dier ongelukkigen niet hoort, maer alleen op hare slachtof- 

 fers tuert, cm hunnen verschillenden doodsangst redit te vatten, en 

 dan den zachtsten te kiezen. Zeker zou men later, voôr de zoosfe- 

 nacmde romantieke scliool opkwam , voor zulk een tooneel terug 

 gedeinsd hebben; maer moet men niet bekennen dat het recht in 

 den geest der eeuw is? 



Wil men een paer staeltjes? uit Nero : 



AGRIPFISA. 



Acli ! hemels , wracckc , wracck ! 



G. SENECIVS. 



Waerom, mevrouw, de wraeck? 

 Is Pallas meer bcraiiil, als d'eer van uwc saeck ? 



