NEDERLANDSCHE DICHTKUNST IN BELGIE. 261 



sel, het tooneel der beroertens zocht te ontwyken. Ilet algemeen 

 beoefenen der latynsche en italiaensche letterkundeu , evenwel , 

 moest den beminnaer der poczy naer oorden lokkeii, waeraen de 

 grootste dichters zulke schoone ingevingen \erschuldigd waren. 

 Jonge, gevoelige harten waren weggesleept door het vleiend en 

 vurig lied van Laura's minnaer, en, op het voorbeeld van Petrar- 

 cha, begon men sonnetten te schryven. Hooft, nog zeer jeugdig, 

 was de eerste die het italiaensche niinnelied op nederlandschen bo- 

 dem overbracht. Zyn voorbeeld volgde Van Zevecote, die op zyn 

 acht en twintigste jaer, en dus omtrent 1624, eene reis naer Italie 

 deed, en Parma, Plaisance, Bolonje, geheel Toscanen en Rome 

 bezocht. Zyne meeste minnedichten had hy evenwel reeds vôor zyne 

 reis geschreven, en op zyn zeventiende jaer eene gentsche schoone, 

 onder den naem van Thaumantis , bezongen ; zoo dat hy wellicht , 

 door het lezen van sommige stukken van Hooft, zich grootelyks had 

 gevormd , en de zucht voor Italie by hem nog was vermeerderd. 



Toonde hy zich, in zyn Beleg van Leydeii, gespierd, krachtig en 

 een ware lierzangdichter, in zyne minnedichten vinden wy die zoet- 

 vloeiendheid , dat naïve, dat ons ook in Hooft zoo zeer bevalt. Jam- 

 mer dat zyne gedichten zoo uiterst zeldzaem zyn, ja wellicht in 

 geheel Belgie niet gevonden worden , en men dus alleen op reeds 

 gegevene proeven moet voortgaen. Anders, indien de overige zangen 

 met deze proeven gelyk stonden , zou men misschicn mogen zeggen 

 dat Zevecote min gekunsteld dan Hooft is. Hoe bevallie- schildert hv 

 niet de wangen van zyn meisje : 



Wilicr uls (le de verscbe snee, 

 Die noch niet en is beireên, 

 En geen voelslap hecfl gelcèn; 

 Uylgenomeu dal dit wil, 

 Door Cupidons mont Terliil , 

 Die dacr meriig soenijen haelt, 

 Is met purpcr afgemaeld. 



En hare lippen : 



