NEDERLANDSCHE DICHTKUAST I?} BELGIE. 263 



Zy doet yders hert ontvoncken. 



Zy is soeler als cen lam 



Dat eerst Tan zijn moeder quam. 



Aengenamer als den regen 

 Die bcschut het groeiie velt 

 Van der sonne grool gewelt, 

 Eu de Togelkens die plegen 

 Met een licfclick gelier 

 T onderhouden Venus vier, en?.. 



En het versje , getyteld Genuchte van V îjc// .• 



Men sict het ganlsche lant 



Met blonimekcns beplant, 

 Soo lustig hem \crloogen, 



Dat Pliœbus trager gaet, 



En dickwils slille slaet, 

 Om die wel le beoogen. 



De beecxkens, onbelel 



Van 's winters droeve wel, 

 Vin ijs en noorlsche boeyen , 



Met slaperig gcdruys, 



En liefelick geruvs, 

 Vol siher waler \loeven. 



Den koelcn sachlen wint, 



Die uyt het west bcgint , 

 Beademt al de kruyen, 



Onislael het groene velt 



Van Boreas gewelt 

 Van bijsen en van biiyen. 



nierop volgt eene bcschryving van de landhoeve die de dichter 

 zich wenscht. Na opgcnocmd te hebben al wat hem daerin verlusti- 

 gen zou , ontbreekt het nog iets : zyn meisje ' : 



' Willems, f^crlmnMimj, deel II , bl. 33. 



