NEDERLAADSCHE DICHTKUNST IN BELGIE. 265 



Mijn eerst gespcende jarcn, 

 Als lisple nog niijn long, 

 En wat sy sprak of song 

 • Muer halve wooiden waren ; 



Wacr 't dat mijn Icvens ilraet 



Moclit gaen naer mijnen rael , 

 En naer mijn welbehagen, 



Ghy waeil , en anders geen , 



Mijn Iroost, mijn vreugt alleèn 

 Toi 't ejndc van mijn dagen. 



Het volgende stukje, in den trant der Canzoni , heefl ook eene 

 geheel italiaensche kleur. Hier is Zevecote, met zyne alexandrynsche 

 verzen, nog al tamelyk gelukkig. Het is getyteld : 



Die niet en mint, 

 h sot ofLlint. 



Wiens ooge kan gesien onaerdig, sonder minnen, 



Het lodderiick gesichl \an onze aerlsgodinncu, 



Is eenen plompen ujl, een borger Tan de nacht, 



Een gans onnullig deel \an 'l menschelirk geslachl. 



Wijckl, mocdeloose, \vijckl! my lusl een ander.leven, 



De gunslige Naluer lieefl my een liarl gcgeven 



Van sachl, bewecglick \teys; een hart dal tocII de min. 



Soo haesl ick werd gcwaer het minst van mijn godin. 



Ist dat ick maer en sie haer snecgelijcke handen, 



Ick Toe! mijn gcest, mijn sic! en al mijn zinnen branden ; 



Wat dunckt u dat my docn de lipkcns aïs korael? 



De wangen wit en rood? de suyckersoele tacl? 



Wat dunckt u dat verraag den strael van haer bruyn oogen, 



Die my in iiaren dicnst doen liefclick verdroogen? 



Het blont gcshiivvcll hair? den kicynen rooden mont? 



Den alabaslcn hais? 



Waert dat ick mocst met bacr door onbckende hoeckeu 

 In 't miildcn van den naciit den rechlen weg gaen soecken . 

 Ick sou hem vinden slrackx : het vier van haer gesichl 

 Sou meer my dienstig sijn als 't helder soniielicht. 

 Wijckl, moedcloosc, wijckl! soo lang als duert mijn leven 

 En sal ick iiimiuermeer mijn K.oniiigin bcgeven; 

 To«. XIV. Vi 



