268 VERHANDELING OVER DE 



Met de deuren van koracl 

 Daer Ciipiilo heefl zijn sael, 

 Dacr hy ecstmael is gcleelt, 

 Tegen mijne lippen speelt. 



Doende daer bv eencn lach, 

 Die niel sachler wcsen raach, 

 Soelen dief van niijn gemoet, 

 Die my levend' slerven doct. 



En die woorden die mijn liert 

 Doen heminncn zijne sinert. 

 En dat Goddclijck verslant 

 Dal den hemcl heefl geplant. 



Dal is honich, dat is mijn, 

 Dat sal mijn belaling sijn, 

 Hier voor, wie 't behacchi of spijt, 

 Ben ick mijne vrijdom quijt. 



In den bundel komen verscheiden elegien yoor, welke ons onwil- 

 lekeurio- aen de schryvers der oudheid doen denkcn. Ik neem slechts 

 de eerste verzen over uit het afscheid aen zyn ontrouwig geworden 



meisje : 



Soet nieysken, laetste vier, dat my allijdt sal prangcn 



lu 't diepsie van mijn hert, en in de sinnen hangen, 

 Soo lang als ick acnschou dal liefelick gcsicht 

 Van Piiœbi gouden hooft , des vaders van bel lichl, 



Soet mevsken wilt dit woorl, alsl immers soo moet wcsen, 



Geschreven voor het laelsl, van uvven dienaer lesen. 

 Niet dat ick bopen W\\ dijn ijscrcn gemoet 

 Veel barder als een klip, in 't middcn van de vloet 



Van d'ongebaende zee, bcvochten van den regen, 



Gegeesselt van den winl, daer mcde te bewcgen, 

 Maer op dat ghy vol trots, booveerdith ende wreel, 

 Noch eens uw herle moocht verheugen in mijn leet. 



Vaert wel, onmenschlick dier, ick sal gaen ballinck wesen 



Bey van ons vaderlant en van uw soete wescn. 



Ik z,ou nog gaern icts overnemcn uit Het amhachl van Cupido of 

 de emhlemata ran Miime ; docli ik moet my bekorten. 



