NEDERLANDSCHE DICHTKUNST IN BELGIE. 



Sien ick uw licffelijk mondckcn blosen 



Schoonder dan verssche onlliiyckende roosen, 



En Teel soeldauwender als den ilagh 



Met een seer vrindelick ghelach, 



Dan denck ick : 't geen iek heb Terkosen 



Is weert dees weenen en gcklach. 



Sien ick uw Tlammende lichterkens hranden, 

 Druck ick u sachle sniea-willighe handen, 



Dan denck ick mocht ick dees schoonhcyt genieten, 

 Lijden noch moejle en sou my verdrielen! 



LIEDEREN. 



Hoe duidelyk zien wy niet de gevolgen der tydsomstandigheden in 

 de liederen der zeventiende eeuw ? Hoe stom blyft liet vaderlandsch 

 gevoel ! Ook de laetste band met het noorden verbrak ; de noordsche 

 geest stierf in de poezy uit. Geen dichter bezong nieer de liefde en de 

 trouw van het Maegdelyn, de wulpsheid van den dwerg, of de listen 

 van de tooverheks. De romancen en balladen wcrden zelfs in de ste- 

 den aen de vergetelheid overgegeven. Ten platte lande alleen, waer 

 de godsdienstpartydigheid niet zoo geweldig gewoed liad , bleef de 

 volksoverlevering in den zang bewaerd , en de beroemdste sagen der 

 vyftiende eeuw zyn thans nog op vêle plaetsen in zwang gebleven. 

 Nieuwe echter kwamen niet meer ten voorschyn. Men berymde nog 

 wel het verhael eener gepleegde moord of diefle, zelfs van een mira- 

 kel; maer ailes wat de onde sage kenschetste was verdwenen. Ook de 



Minneliedei'en 



kregen thans een geheel nieuw aenzicn. Ilet eenvoudig schoon v\'crd 

 vergeten, en men deed de geliefden van Venus vier, van Cnpidootjt' 



