172 VERHANDELING OVER DE 



en zyne schichten zingen. De grieksche godenloer was aen de beste 

 dichters onmisbaer geworden. Ook braclit men de verschillende 

 soorten van maten in , welke sedert eeuwcn door de frausche dichters 

 waren gebruikt geweest ; maer, als oneigen aen onze tael , by ons te 

 lande nog niet hadden kunnen indringen, Het volgende Meiliedeken, 

 dat anders niet onaerdig is, uit de Triuinphus Cupidinis\a.n Joannes 

 ^sermans, kan tôt bewys sliekken : 



Hoe Teel vrcuclU ist overal? 

 T vclt gcscliildci'l slaet coleurich, 

 Schoon gheliloeyl is bergh en dal , 

 En mel bloeiuckens seer soet geuricb . 



Is 't gccicrt, 



Daer 'l ghedieil 



Spiingl en swiert ; 

 Niet is hier Ircurich. 



Phœbus liefTelijckcn slrael, 

 Doet de cruydekens weer spruyten. 

 Luslich singht den nachlcghael, 

 Daer de vogbclljbcns soel fluylen. 



Elc dier baert 



Sijnen aert, 



Kipt, oft paert, 

 Door 't Meys \ierlnyten. 



Maegbden dan, waerom ghetoeft? 

 Will u jeucbt met lust ghebruyckcii, 

 Eer gby u te laet bedrocft, 

 Want den tijt sal u ontduycken. 



Laet de min 



SoQ langh' in 



Uvven sin 

 Niet liggben muycken. 



Minnaers oock verbeucbt, verblijt, 

 Om dat nu alom gbeschiedel ; 

 Prijst den nicuwen soeten tijt; 

 Vaiscber nijdcitongben vliedct! 



I 



