— 9 — 



"We hebben gezien, dat het koolwitje, evenals dit bij de 

 meeste insecten het geval is, zorg voor zijn nakomelingschap 

 heeft. 



Het dier legt de eieren uitsluitend op die planten, waarmede 

 de uitgekomen rupsen zich gaarne voeden. 



Daarom zoekt de tweede en ook de derde generatie kool- 

 planten op. 



Doch de vlinder der laatste generatie strekt de zorgen 

 verder dan tot aan de rups toe uit. Wetende, dat deze bij 

 't verpoppen gaarne in de hoogte kruipt, rust hij niet voor hij een 

 koolveld gevonden heeft, dat in de nabijheid van huizen, 

 boomen, enz. gelegen is en hier legt hij zijn talrijke eieren bij 

 voorkeur dan neer. 



En zoo is het te verklaren, dat kooien dicht bij huizen en 

 boomen meer onder rupsen lijden dan die, welke verder weg in 

 't veld staan. Zie PI. 2. 



'k Heb in dit rupsen jaar zelfs geen enkel kooien veld, dat 

 ver van boomen, huizen enz af gelegen was, door koolrupsen 

 aangevreten, kunnen vinden; volkomen ongeschonden bleef zulk 

 een akker staan, terwijl de andere meestal geheel of gedeeltelijk 

 kaal gevreten werden. 



Wie dus aan de rupsen ontkomen wil, plante zijn 

 kooien ver het veld in, op vrij en open terrein. 



De derde generatie, die van Augustus dus, vindt soms op 

 de plaats, waar ze uit de poppen kwam, te weinig geschikte 

 planten, daar zij, als rups, ze reeds te veel aangevreten heeft. 



In zulke gevallen zwerven de kool witjes niet zelden van 

 het eene oord naar het andere in grooie zwermen bijeen. 



Kooien worden echter zeer algemeen verbouwd en dat dus 

 de vlinders dichter bij geen dezer planten vinden kunnen zal wel 

 niet vaak voorkomen. 



Vermoedelijk is het daarom, dunkt me, dat de zwervende 

 vlinders geen kooien vinden konden, die hun dicht genoeg bij 



