— 42 — 



of ander plantendeel vastgezogen en hebben daarna de pooten 

 en sprieten geheel verloren, of deze deelen zijn althans rudi- 

 mentair geworden; vleugels hebben zij nooit. Aan de wijfjes 

 hebben de insekten dezer familie den naam » Schildluizen « te 

 danken; want in den volwassen staat is hun lichaam met 

 een schild bedekt, dat óf uit eene huidafscheiding gevormd is, 

 óf door eene uitgroeiing, eene woekering van de luiid, die de 

 rugzijde des diers bekleedt, ontstaat. 



Men onderscheidt onder de schildluizen voornamelijk de 

 geslachten Lecaniurn, Aspidioius , Diaspis, CJiionaspis en 

 Mytilaspis. Bij de vertegenwoordigers ^an het geslacht 

 Lecanimn hc^iiXAi het schild uit eene woekering van de huid, 

 welke den rug bedekt ; het schild kan dus hiei' niet van het 

 dier worden losgemaakt. Bij de andere schildluizen, waar 

 het schild door eene huidafscheiding wordt gevormd, kan 

 dit wèl. 



Bij Aspidioius en Diaspis gelijkt het schild der wijfjes 

 op eene oesterschaal ; het is rond of bijkans rond. Het schild, 

 waaronder zich de mannetjes ontwikkelen, is bij Diaspis 

 meer langwerpig, bij Aspidioius rond of ovaal. 



CJiionaspis en Mytilaspis heljlien een langwerpig, 

 peervormig of zelfs kommavormig schild. 



Overigens schijnt het mij hier niet de plaats om nader uit 

 te weiden over de verschillen tusschen deze onderscheiden 

 schildluisgeslachten, en evenmin om de vraag te bespreken, of 

 de indeeling in de bovengenoemde ^ijf geslachten nu de 

 beste is. 



De San José schildluis {Aspidiotus perniciosiis Coni- 

 s^ocA) brengt, volgens de onderzoekingen vanPergande, levende 

 jongen ter wereld. Deze jongen (larven) vertoonen in hun 

 eerste ontwikkelingsstadium geene sexueele kenmerken. Zij 

 zijn ongeveer 74 lïi- M. lang en ^lo m.M. breed, licht oranje 

 van kleur; zij heb})on uit vijf leden beslaande sprieten en zes 



