— 119 ^ 



Bovenstaande beschrijving van de Jan José schildluis en 

 van de twee met haar het moest overeenkomende, in Europa 

 op ooftboomen levende schildluissoorten moet komen in phxats 

 van wat in mijn rapport aan Z, Exc. den Ministervan Binnenl. 

 Zaken opbl. 46-49 van dezen jaargang gezegd werd omtrent de 

 verschillen tusschen Aspidiotus perniciosus en " As^ndiotus 

 PyrH Lichtenstein {=A. osireacformis Curtis. ») Bij nader 

 onderzoek blijkt nu, dat de door mij in een' boomgaard in 

 't Groothertogdom Hessen waargenomen schildluizen, die daar 

 zoo groote schade teweeg brengen, althans voor 'tmeerendeel, 

 tot de gele pseudo-San José schildluizen moeten worden 

 gebracht, dus tot Aspidiotus osireaeformis. In overeen- 

 stemming daarmee schrijft mij ook de pachter van bedoelden 

 boomgaard, dat « zijne schildluis lovende jongen ter wereld 

 brengt ». Toch zal daar waarschijnlijk ook de roode soort 

 [Diaspis fallax)\A] nader onderzoek blijken voor te komen. — 



Ik wil hier nog bij voegen, dat men bij het onder- 

 zoek steeds zorgen moet, geheel volwassen vrouwelijke dieren 

 vóór zich te hebbon. Immers de wijfjes hebben in niet geheel 

 volwassen toestand soms niet dezelfde kenmerken als in den 

 geheel volwassen staat, (Vergelijk fig. 16 met flg. 17.) Men 

 zorge vooral ook dat men de jongere ontwikkelingstoestanden 

 der mannetjes, die óók onder schilden leven, niet voor 

 exemplaren eener andere soort houde. Deze mannetjes zijn 

 altijd meer ovaal van vorm en meer groenachtig van kleur. 

 Bij het mikroskopisch onderzoek legge men de wijfjes op don 

 rug, zoodat zich de geslachtsopening bevindt naar den kant 

 van den waarnemer. 



Frank en Kriiger wijzen erop, dat zij in verscheidene 

 streken de gele Pseudo San José schildluis in zeer sterke mate 



en waarop zich — evenals op het vrouwelijke schild — de larvehuid be- 

 vicdt, die bij de eerste vervelling werd afgestooten. De mannetjes zijn 

 vleeschkleurig rood en hebben zwarte oogen. 



