— 180 — 



grootere of kleinere vlekken van vaak zeer onregelmatigen 

 vorm. 



De zieke plekken strekken zichdoorhetgeheeleblad heen 

 uit, zoodat zoowel de bovenkant als de onderkant van dit 

 orgaan bruin of zwart is; de plekken zijn gewoonlijk week, 

 inwendig sappig, en alleen bij aanhoudend droog weer kun- 

 nen zij geheel droog worden. 



Voor zoover mijne ervaring reikt, worden de variëteiten 

 van Syrmga viilgaris meer door de ziekte aangetast dan die 

 van Syringapersica{FraLnschesyr'mg). Gelijksoortige ziekte, 

 verschijnselen, die ik echter nog niet nader heb onderzocht, 

 herinner ik mij wel eens te hebben waargenomen bij Ligus- 

 trum. 



Een verder onderzoek van de zieke syringebladeren leerde 

 mij het volgende. Op de bruine bladplekken laat zich de 

 opperhuid zeer gemakkelijk van de weeke massa van het blad- 

 moes lostrekken. De wand der opperhuidscellen is op die 

 plaatsen bruin, de cuticula echter, welke deze cellen aan de 

 buitenoppervlakte bedekt, is niet bruin. Onder de opperhuid 

 bevinden zich op sommige plaatsen holten, gevuld met slijm, 

 waarin eenigszins ovale bacteriën in groote menigte 

 aanwezig zijn; verder vindt men in dit slijm overblijselen van 

 de vervloeide cellen van het bladmoes, soms ook nog onge- 

 veer gave cellen, die echter uit hare omgeving zijn losgeraakt 

 en vrij in de slijmmassa ronddrijven. 



De hier beschreven syringeziekte blijkt dikwijls van tame- 

 lijk veel beteekenis te zijn. Soms gaan talrijke twijgen met 

 al de eraan bevestigde bladeren te niet; ook vele bladeren 

 aan overigens gezonde twijgen gaan er door dood. In ieder 

 geval lijdt de bloemvorming zeer sterk. Jonge, 1-5 jarige 

 syringen worden meer door de ziekte geplaagd dan oudere 

 exemplaren ; en naar het mij wil toeschijnen, lijden syringen, 

 die zeer sterk bemest zijn, er meer aan dan syringen, welke 

 minder mest hebben gekregen. 



Reeds in het begin van deze mededeeling vermeldde ik dat 



