^ 184 — 



of strengen, dio onder den grond en lusschen het liout en de 

 schors van wortels en stam loopen. Die strengen bestaan uit 

 talrijke mycehumdraden, die tot een dicht en betrekkelijk taai 

 weefsel vereenigd zijn. — Vóór men het verband kende tus- 

 schen deze myceliumstrengen en den vruchtbaren vorm van de 

 zwam, werden zij bestempeld met de namen : Bhizomorpha 

 subterrcmea en Rhizo^norpha sicbcorticahs, naar gelang zij 

 in den grond of onder de schors aangetroffen werden. 



Dit mycelium kan zich ook tusschen schors en hout 

 waaiersgewijze of vliesvormig uitbreiden. In ieder geval doet 

 het mycelium, wanneer het tot den voet van den stam is door- 

 gedrongen, na korteren of langeren tijd de schors splijten en, 

 vrij aan de lucht, ontwikkelt het vruchtdragers, onder den 

 vorm van gesteelde zwammen (kampernoeliën) ; soms komen de 

 zwammen ook te voorschijn aan den top van de in de aarde 

 levende myceliumstrengen, op korten afstand van den stam. 



De vruchtdragers hebben een vleezigen, dunnen, meestal 

 iets gebulten en gelobden hoed, die gewoonlijk honinggeel is, 

 maar ook geelbruin tot bruinachtig kan zijn en met kleine 

 geelachtige, later donkere, zwartachtige schubbetjes is bedekt. 

 De steel is vol, naar onder toe verdikt en draagt een afstaan- 

 den ring. — Aan de onderzijde van den hoed zijn talrijke, 

 van den steel naar den rand uitstralende plaatjes of bladen (een 

 kenmerk, dat steeds bij de Bladzwammen of Agaricineëen te 

 vinden is). De oppervlakte dier plaatjes is bedekt door een 

 bijzondere laag, waarop de sporen zich vormen; die laag is 

 het Itymenium, dat l^ij deze soort eerst bleek, doch later 

 rood gevlekt is (1). 



Men hoeft algemeen opgemerkt, dat wanneer in een 

 bosch ergens vruchtdragers aan Agaricus melleus worden 



(1) Deze vruchtdragers worden, evenals een a;ui(al andere Bladzwammen, 

 gegeten. 



