— 191 — 



sedert een 50-tal jaren ingevoerd zijn, d. w. z. nauwelijks 

 lang genoeg om volwassen te worden, zoo is het nog eenigszins 

 voorbarig reeds een oordeel te vellen over haar toekomst voor 

 onze boschcultuur. Men merkt immers op dat sommige erge 

 inheemsche ziekten alleen dan optreden wanneer de boomen 

 (ook voor andere gewassen en voor dieren is zulks het geval) 

 een zekeren ouderdom of zelfs hun volledigen wasdom bereikt 

 hebben. Dit is o. a. het geval met den lariks of lorkeboom 

 [Larix europaea) die, in jongen toestand, gewoonlijk aan de 

 ziekten goed weerstand biedt, maar later er onder bezwijkt. 

 Ook de lork is nagenoeg uit dezelfde streken afkomstig als de 

 spar ; zijne aanplanting werd in den beginne als hoogst aanbe- 

 velingswaardig beschouwd, terwijl zij thans zoo goed als ver- 

 laten is geworden. 



Men zij dus voorzichtig met het invoeren van nieuwe 

 boomsoorten voor onze bosschen; men trachte daarenboven aan 

 de naaldboomen een geringer aandeel in de te beplanten opper- 

 vlakte te geven en eindelijk beproeve men, meer nog dan vroe- 

 ger, gemengde bosschen van naald- en loofhout aan te leggen. 

 Als voorbeeld wijst Bommer op spontane ontwikkeling van 

 eiken, berken, lijsterbessen, enz. in sommige dennenbosschen 

 en op de natuurlijk gemengde bosschen, bestaande uit zilver- 

 sparren en beuken, die in de Vogeezen en in het Zwarte Woud 

 bijna overal aangetroffen worden. 



Bommer meent dat het gemengd aanplanten van zilver- 

 sparren en beuken voor ons gebied wel zeer geschikt zou zijn. 



Als boomen, die veel kans hebben ten onzent goed te 

 gedijen en waarmede proeven op eenigszins groote schaal 

 zouden dienen genomen te worden, noemt Schr. de Douglas- 

 Spar [Pseudotsuga mucronata of P .Douglasii) en de Sitka- 

 Spar [Picea sitchensis), twee soorten uit het Noorden van 

 Kalifornië en uit Engelsch Kolombië, die in een kuststreek 

 met zeer vochtig klimaat leven. Ook de Weymouth-pijn schijnt 

 hem zeer aanbevelingswaardig te zijn. 



