17 



Aan den anderen kant is er eene „rat", die wel is waar 

 evenmin uitsluitend aan den waterkant wordt aangetroffen, maar 

 toch ook daar veel voorkomt, die insgelijks gaarne te water gaat 

 en uitstekend zwemt, n.1. de bruine rat (Mus decumanus L.), 

 en die door velen geregeld met den naam „waterrat" bestempeld 

 wordt. 



Om verwarring te voorkomen, is het dus beter, voor onze 

 Arvicola amphibius den naam „woe/rö/" te gebruiken: een naam 

 („Wühlratte"), dien men in Duitsche werken nog al eens vaak 

 leest, hoewel ook de naam „Wasserratte" toch veel in Duitsch- 

 land wordt gebruikt en verder de benamingen „Wühlmaus" 

 en „Mollmaus" nog al eens worden gehoord (de laatste be- 

 naming in Westfalen). 



In de Graafschap en bij Werkhoven (Utrecht), misschien nog 

 in andere gedeelten van ons land, duidt de bevolking het 

 bedoelde knaagdier meestal aan met den naam „hamster". 

 Herhaaldelijk hoorde ik in de genoemde streken spreken van 

 de aldaar zoo veel voorkomende „hamsters"; ik verzocht, zoodra 

 de gelegenheid zich daartoe mocht aanbieden, mij eens zoo'n 

 „hamster" toe te zenden, en telkens bleek het eene waterrat te 

 zijn. Trouwens den waren hamster kent men hoofdzakelijk als 

 een bewoner van een stevigen, samenhangenden, klei- of leem- 

 achtigen bodem; bij ons te lande schijnt zij nergers anders voor 

 te komen dan op den lössgrond van Zuid-Limburg. 



Ten einde er toe mee te werken, dat voor 't vervolg ver- 

 warring worde voorkomen, zal ik in het verdere verloop van 

 dit artikel den naam „waterrat" niet meer gebruiken, maar in 

 plaats daarvan steeds van de „woelrat" spreken, welke naam 

 spoedig genoeg het burgerrecht hier te lande kan krijgen. 



Het dier behoort tot de zoogenaamde „woelmuizen" . Waardoor 

 deze zich van de „ware muizen'" onderscheiden, kan men nalezen 

 in het 17e deel van dit Tijdschrift, bl. 62—64. 



De „woelrat" is zonder den staart 15—20 c.M. lang, terwijl 



