25 



den bewaard, is met minder gevaar voor verbranding op de 

 bladeren van de perzik dan de eigenlijke Californische pap 

 te gebruiken. Haar Amerikaanschen naam „self boiled lime- 

 sulpluir" heeft zij te danken aan het feit, dat geen andere 

 warmte, dan die bij de zelfverhitting vrij kwam, bij hare be- 

 reiding is gebruikt. In Europa wordt zij ook wel naar haar 

 uitvinder genoemd ; men spreekt b.v. in Frankrijk van 

 „bouillie Scott." 



Door, nadat de zelfverhitting heeft plaats gehad, de brij- 

 achtige massa met het water, dat tot hare verdunning dient, 

 te koken en aldus een verdere chemische binding en alge- 

 heele oplossing te bewerken, krijgt men de eigenlijke „lime- 

 sulphur" of Californische pap. Nadere bijzonderheden over de 

 bereiding der beide vormen van zwavelkalkpap vindt men in 

 de aanteekeningen ^). 



Het is duidelijk, dat de bereiding voor eenvoudige ooftbouwers 

 eenige bezwaren medebrengt ; een areometer ^) kan er niet bij 

 worden gemist, de vrijkomende zwavelwaterstof is onwelriekend 

 en bij inademing een weinig verdoovend ; zij tast bovendien 

 (rood) koperen, bronzen en zilveren voorwerpen onder zwart- 

 kleuring aan. Een energiek practicus zal deze bezwaren evenwel 

 zeer goed kunnen overwinnen. Wat betreft het kooktoestel, men 

 kan daarvoor de ijzeren voederpotten met vuurhaard gebruiken, 

 zooals die bij ons op het platteland vrij algemeen worden aan- 

 getroffen. Waar in korten tijd veel Californische pap noodig 

 is, zal men echter één zeer groote of meerdere van die kook- 

 potten moeten gebruiken. Het bereiden in verscheidene hon- 

 derden liters te gelijk levert nog grooter moeilijkheden op, 

 tenzij men over een stoommachine beschikt; dan kan men het 

 kokingsproces door stoom onderhouden, zooals het in Amerika 

 wordt gedaan (fig. 1, PI. 11). Daar het niet raadzaam is de 

 Californische pap in ons land direct in 't groot te gaan ge- 

 bruiken, kan men haar — ofschoon zij nog zeer hoog in prijs 



