45 



AANTEEKENINGEN. 



1) De meeste historische gegevens over zwavelkalkpap en 

 andere sproeimiddelen vindt men in Lodeman „The Spraying 

 of Plants" (New York 1910; zie b.v. blz. 10, 12, 16, 88 en 

 158); zie ook Sorauer „Handbuch der Pflanzenkrankheiten" 

 eerste druk (Berlin 1874) blz. 332, v^^aar een oud voorschrift 

 voor zwavelkalk wordt gegeven, zeer veel gelijkende op onze 

 tegenwoordige voorschriften. Het werd toen nog met een kwast 

 op de wijnstokbladeren en de druiven gesprenkeld. 



2) Zie ook Hollrung „Handbuch der chemischen Mittel 

 gegen Pflanzenkrankheiten" (Berlin 1898) blz. 55 en 56. 



3) Zie „Yearbook of the United States Departement of Agri- 

 culture 1906", Washington 1907, blz. 429. 



4) Hiervoor kan verwezen worden naar het artikel van prof. 

 RiTZEMA Bos over „Het gebruik van carbolineum in den tuin- 

 bouw", jaargang 1908 van dit tijdschrift. 



5) Stel, dat men een kookpot heeft van 50 L., dan giet men 

 er 34 L. water in, en streept op een meetstok aan hoe hoog 

 dit staat. Dit water wordt aan de kook gebracht. Onderwijl 

 mengt men 5 kilo bloem van zwavel met eenige liters koud 

 water tot een brei aan en roert hieronder 3 kilo ongebluschte 

 kalk. Bij de blussching der kalk zou de massa droog worden, 

 wanneer men dit niet voorkwam door er meer water onder te 

 roeren. Om het zelfverhittingsproces niet te storen, neemt men 

 hiervoor water uit den kookpot. Terwijl men aldus het mengsel 

 van zwavel, kalk en water op een breiachtige consistentie 

 houdt, neemt dit allengs een donkerder gele kleur aan. Zoodra 

 de warmteontwikkeling is afgeloopen, voegt men de heete brei 

 bij het inmiddels tot koking gebrachte water, kookt nog drie 

 kwartier door onder toevoeging van kleine hoeveelheden water, 

 waarbij men zorgt, dat het gezamenlijk volumen der vloeistof 

 weer op 34 Liter komt. Deze wijze van bereiding is ons aan 

 het Instituut voor Phytopathologie zeer goed bevallen. 



