66 



leidde tot het resultaat, dat in 43.6 "/o van de gevallen Phoma 

 Betae, in 20.7 ^U Pythium de Baryanum, in 10.9 7o Aphano- 

 myces laevis, in 7.7 % twee of drie van deze zwammen bij 

 dezelfde plant werden ontdekt. Slechts bij 17 °/o van alle 

 onderzochte, aan bietenbrand lijdende kiemplantjes kon geen 

 zwam worden gevonden, die als oorzaak der kwaal zou kunnen 

 worden beschouwd. 



Of nu in de bedoelde gevallen toch een van de drie boven- 

 genoemde zwammen aanwezig was, zonder dat zij ontdekt 

 werd, of dat in deze gevallen de „bietenbrand" door een 

 andere oorzaak werd veroorzaakt ('t zij door een anderen 

 parasiet of door invloeden van anorganischen aard), — dit moet 

 worden in 't midden gelaten. 



In ieder geval trekt Peters de conclusie, dat wat men 

 „bietenbrand" noemt, in verreweg de meeste gevallen eene 

 parasitaire ziekte is, die door een van de drie hier boven 

 genoemde zwammen wordt in 't leven geroepen. Ofschoon 

 men dus feitelijk met drie verschillende ziekten te doen heeft, 

 zoo moet men ze toch wel door éénen naam blijven aanduiden, 

 wijl zij in hare symptomen zóó weinig van elkander verschillen, 

 dat men ze nauwelijks of in 't geheel niet van elkaar kan 

 onderscheiden. 



Peters geeft verder nog eene vrij uitvoerige bespreking van 

 de beschadiging van bietenkiemplanten door het bietenkevertje 

 (Atomaria linearis), welke beschadiging óók wel eens onder 

 den naam „bietenbrand" wordt vermeld, maar geheel ten 

 onrechte. Zij is er dan ook duidelijk van onderscheiden. 



Het uitvoerige artikel van Busse, Peters en Ulrich. „ f^e/?^/' 

 das Vorkommen von Wurzelbranderregeren im BoderC\ 't welk 

 ik hier onmogelijk uitvoerig kan refereeren, komt tot de volgende 

 conclusiën : 



1. De drie zwammen, welke het onderzoek van Dr. Peters 



