88 



keurige waarnemingen, gedurende twee jaren in de omgeving 

 van Wageningen verricht, hebben mij geleerd, dat van een 

 infectie van af het afgevallen loof of van af de overgebleven 

 besmette twijgtoppen, geen sprake is. 



Wel kan men, als de joage bladeren zich flink hebben ont- 

 plooid en de nieuwe scheutjes een lengte van 10 — 15 cM 

 gekregen hebben, enkele scheutjes vinden, die zeer sterk door 

 de meeldauw zijn aangetast, zóó zelfs, dat de daaraan voor- 

 komende bladeren, geheel met de zwam zijn bedekt. Deze 

 scheuten zijn zeer typisch. Te midden van de jonge, frissche 

 bladeren, ziet men er plotseling een of enkele, die geheel met 

 het bekende, witte mycelium bedekt zijn, zoodat op geen 

 enkele plaats de frischgroene kleur van het bladoppervlak 

 zichtbaar is. Bij nader onderzoek blijken dan die bladeren tot 

 één scheutje te behooren, waarvan alle bladeren op dezelfde 

 wijze met mycelium zijn bedekt. Slechts bij hooge uitzondering 

 vond ik, alleen in 1911, eenige scheutjes, waarvan niet alle 

 bladeren witwaren, maar die nog een of enkele groene hadden, 

 die dan óf tot de onderste, óf tot de bovenste bladeren behoorden, 

 maar niet tusschen de wit-bestoven ingeplaatst waren. De 

 nietaangetaste bladeren waren dat ook volkomen meeldauwvrij. 

 Als regel kan men echter aannemen, dat alle bladeren van 

 zulke scheutjes met de meeldauwzwam zijn bedekt. 



Soms is nog de samenhang met mycelium aan de basis van 

 de scheut te herkennen, maar door de lengtegroei van deze 

 en doordat de bladbases reeds zeer vroeg geïnfecteerd schijnen 

 te zijn, is een dergelijke samenhang vaak niet waar te nemen 

 en schijnen vooral de bladeren besmet te zijn. 



Het is van uit deze „meeldauwscheutjes", dat de besmetting 

 der overige deelen plaats heeft. Valt de eerste ontwikkeling 

 der eiken in een droge periode, zooals dit in 1911 het geval 

 was, dan kan men eenige weken achtereen in de omgeving 

 der scheutjes niets bemerken van een overgaan van de zwam 



