92 



Wageningschen Berg, de konijnen als eikenmeeldauwbestrijders 

 optraden Van het lage hakhout toch, dat slechts één of twee 

 zomers gegroeid is, bijten de konijnen in den winter de top- 

 pen der twijgen af, waardoor de stobben er als met de heg- 

 geschaar gesnoeid, uitzien. Daar de meeldauw vooral de toppen 

 der twijgen aantast (het St.-Janslot) wordt dus juist het meel- 

 dauwzieke gedeelte der twijgen verwijderd en wordt daardoor 

 het aantal knoppen, waarin de zwam overblijft, verminderd. Maar 

 ook aan ouder en dus hooger hakhout, dat niet op deze wijze 

 door de konijnen gesnoeid wordt, vond ik slechts een klein 

 aantal meeldauwscheutjes. 



Op deze wijze van overwintering zou een bestrijding van 

 de meeldauwzwammen gebaseerd kunnen worden. Wanneer 

 toch in het voorjaar er geen andere infectiebronnen zijn dan 

 de meeldauwscheutjes, die, althans bij het eikenhakhout, in 

 gering aantal te voorschijn komen, dan zal men, door deze 

 infectiebronnen tijdig te verwijderen, aan de voortwoekering 

 van de zwam voor eenigen tijd paal en perk hebben gesteld. 

 Kon men bij het opengaan der knoppen reeds de geïnfecteerde 

 verwijderen, dan zou men, in eenigszins geïsoleerd liggende 

 aanplantingen, de ziekte praktisch kunnen overwinnen. 



Evenwel is het mij in de natuur niet mogen gelukken, de 

 meeldauwscheutjes bij het uitkomen reeds als zoodanig te 

 herkennen. Eerst als de zwam zich over de bladeren had uit- 

 gebreid, merkte ik ze op, zoodat ze mogelijk toen reeds eenige 

 besmetting in de omgeving hadden verspreid. Ook zal infectie 

 van buiten af niet geheel te voorkomen zijn, tenzij de ligging 

 zeer geïsoleerd is. Bij hooge uitzondering slechts zal dus van 

 uitroeiïng sprake kunnen zijn. Maar door het wegnemen der 

 grootste infectiebronnen kan men reeds veel bereiken, daar 

 de planten dan een tijdlang gezond kunnen opgroeien en juist 

 deze eerste groei is voor een goede ontwikkeling van zeer 

 veel belang. 



