102 . 



scheidene waarnemingen er op wijzen, dat dit bladgroen ook 

 op de gewone wijze werkzaam is. Hierdoor ontstaat reeds 

 dadelijk een groot verschil met de bladgroenlooze woekerplanten. 

 Van deze toch kan met zekerheid worden gezegd, dat haar 

 parasitisme volledig is, d.w.z. dat alle organische en anorganische 

 stoffen, noodig voor haar opbouw en instandhouding, aan de 

 voedsterplant moeten onttrokken zijn. Bij bladgroenhoudende 

 woekerplanten echter, die in staat zijn organische verbindingen 

 te vormen, zijn alle mogelijke overgangen, van af het bijna 

 volkomen parasitisme (indien het assimilatievermogen van de 

 plant zeer gering is) tot aan een afhankelijkheid, die zich alleen 

 tot het water- en minerale deel der voeding bepaalt, denkbaar. 

 En niet alleen zijn deze overgangen denkbaar, maar al deze 

 trappen van parasitisme zijn ook waargenomen bij planten uit 

 de familie der Bhinantaceën, die, zooals bekend is, behalve de 

 chlorophyllooze en geheel parasitisch levende Schubwortel» 

 Lathraea squamaria, een aantal bladgroenhoudende, halfparasi- 

 taire soorten bevat '). Daarom kan zonder nadere waarnemingen 

 over den aard van het parasitisme der bladgroenhoudende 

 woekerplanten, niets gezegd worden. 



Zelfs moet men bij deze planten zijn waarnemingen nog 

 verder uitstrekken. Van af het bijna obligate parasitisme van 

 Tozzia alpina '^) tot aan Odontites verna ^), die zich zonder 

 eenige organische voeding en zonder voedsterplant, ook nog 

 tot een, zij het dan ook kleine, bloeiende plant kan ontwik- 

 kelen, moet noodzakelijk de assimilatiekracht in deze rij woe- 

 kerplanten toenemen. De mogelijkheid bestaat nu, dat deze 

 rij zich nog verder voortzet en dat er bladgroenhoudende woe- 

 kerplanten zijn, wier assimilatiekracht nog grooter is dan die. 



') E. Heinricher. Die grünen Halbschmarotzer I— V, Jahrbücher für 

 wissenschaftliche Botanik 1897, 1898, 1901, 1902, 1909. _ 



^) E. Heinricher III. 1 



') E. Heinricher IV. 



I 



i 



