105 



niets te bespeuren viel. ') Bij vruchtboomen (appel- en pere- 

 boomen) bestaat de schadelijkheid in hoofdzaak in mindere 

 vriichtopbrengst, wat zeer verklaarbaar is. Maar overigens wordt, 

 bij vrucht- en woudboomen, vooral gewezen op het afsterven 

 van takken. Lindau ^) o. a. bericht van 80-]arige zilverpopulie- 

 ren, wier krachtig ontwikkelde takken zeer sterk met mistel 

 bezet waren, waardoor tak na tak afstierf, totdat de boomen 

 eindelijk geveld moesten worden. 



Nu is het afsterven van het takgedeelte, dat boven de inplan- 

 tingsplaats van de mistel gelegen is, een zeer verklaarbaar 

 verschijnsel. De mistelwortels maken zich meester van het 

 water met de daarin opgeloste anoganische zouten, zoodat alles 

 wat daarboven gelegen is, in een hongertoestand gaat verkeeren, 

 die tot afsterven kan leiden. Maar het lager geplaatste takge- 

 deelte blijft in leven terwijl ook, en hierin stemmen de opgaven 

 van verscheidene autoren overeen, de boom door de mistel 

 niet gedood wordt. Men kan zich dus voorstellen, dat de mis- 

 tel, ingeplant op een tak, waarvan de top afgestorven is, deze 

 tak in leven houdt, vooreerst door het onderhouden van een 

 stroom van opgeloste voedingszouten, maar wellicht ook door 

 het afgeven van organisch bouwmateriaal. Op dien tak zou 

 dan de mistelkroon, de eigen bladeren van den boom vervan- 

 gen hebben en zou, in dat gedeelte van den boom, het parasi- 

 tisme van de mistel, zooals dat altijd wordt aangenomen, 

 overgegaan zijn in nutricisme. Zoolang slechts een gedeelte 

 van de oorspronkelijke kroon door een mistelkroon vervangen 

 is, kan dit nutricisme niet bewezen worden, daar de eigen 

 bladeren dan nog in de behoeften, ook van het afhankelijke 

 deel, zouden kunnen voorzien, want het transport van organi- 

 sche bouwstoffen kan naar alle deelen en in alle richtingen 



*) HUGO DE Vries. Vogellijm, in : „Zaaien en planten"', blz. 185. 

 ^) In F. SORAUER, Handbuch der Pflanzenkrankhciten, 3eaufl. 2r Band 

 blz 492. 



