107 



bestaan. Het zaaien van mistelzaad en het opkweeken van jonge 

 plantjes, waarbij men vaak met vele moeilijkheden te kampen 

 heeft, zou daardoor vermeden kunnen worden. De Vries ') ves- 

 tigt op deze wijze van snellere en zekere voortkweeking der 

 mistelplanten reeds de aandacht, terwijl ook anderen deze 

 methode hebben gevolgd ^). Het enten van misteltakken zelf, 

 schijnt niet te gelukken, wat op verscheidene plaatsen in de 

 literatuur is vermeld ^), terwijl de heer T. mij mededeelde, 

 dezelfde ondervinding te hebben opgedaan. 



Daarentegen gelukt het enten van takjes, waarop zich mis- 

 telplantjes hebben vastgezet, wel, maar gaat dit toch met eenige 

 moeilijkheden gepaard. Het allervroegst kan men deze bewerking 

 toepassen een jaar nadat het mistelzaad op den tak werd uitge- 

 zaaid (beter gez:gd vastgekleefd). Dan toch is het worteltje nog 

 slechts te voorschijn gekomen en heeft dit zich door de schors 

 heengeboord tot in het hout. De draagtak is dan echter reeds 

 twee jaar oud, zoodat ook de enting met tweejarig hout moet 

 geschieden, wat in de meeste gevallen meer zorg eischt en 

 minder zekere resultaten geeft. Zoo taai als het leven 

 van de oude mistelplant is, zoo broos is dat van de jonge. 

 Vele plantjes sterven af, doordat zij hun kiemwortel niet tot 

 op het hout kunnen doen doordringen, (eerste jaar) maar ver- 

 scheidene sterven ook daarna nog af (tweede jaar). Daarom 

 zal het in het algemeen gewenscht zijn, de plantjes eerst over 

 te brengen, als zij minstens twee jaar oud zijn. Dan heeft de 

 wortel zich krachtig ontwikkeld en hebben ook de zaadlobben 

 zich ontplooid (wat eerst in het tweede jaar plaats heeft) zoo- 

 dat het plantje voor verdere ontwikkeling direct gereed is. 



*) DE Vries. Vogellijm : blz. 199. 



*) H. Solereder. Naturwisseiisch. Zeitschrift für Forst- und Landwirt- 



schaft 1908, blz. 28/32. 

 ^) GuÉRiN t. a. p. 

 Solereder t. a. p. 



