110 



heer T. meldde, een eenigszins vreemd en vlekkerig voorkomen 

 gekregen, maar was de groei van de mistel toen nog zeer 

 goed en bleek ook de stam nog sappig te zijn. Echter schijnt 

 dit reeds de voorbode van het naderend einde gev^eest te zijn, 

 want in het vroege voorjaar was de stam gestorven. De hierbij 

 gaande plaat geeft de mistelplanten weer met een deel van 

 den stam, waarop zij drie jaar lang gegroeid zijn 



Het aangroeien der enten mag wel merkwaardig genoemd 

 worden. De jonge V/sc«/72-plantjes moeten hier de rol van de 

 afwezige knoppen hebben overgenomen. Van hen moet de 

 prikkel tot ontwikkeling zijn uitgegaan, die anders van de 

 knoppen uitgaat en die voor het aangroeien van de ent van 

 zeer veel belang is. En dit alles terwijl zij nog slechts enkele 

 millimeters groot waren en alleen nog maar de zaadlobben 

 hadden ontplooid. Het is verder hun assimilatievermogen ge- 

 weest, dat enten en onderstam in staat gesteld heeft, zich te 

 ontv/ikkelen, zooals zij gedaan hebben ; zelfs werden aan dit 

 vermogen nog hoogere eischen gesteld, doordat de onderstam 

 kort voor het enten verplant was en er dus ook nog nieuwe 

 wortels gevormd moesten worden. 



Al deze moeilijkheden zijn drie jaar lang schitterend over- 

 wonnen en is de ontwikkeling van de mistels zelf nog beter 

 geweest, dan die van een plant, die slechts voor zich zelf te 

 zorgen had. 



Deze waarneming werpt op het parasitaire karakter van 

 Viscum album een eigenaardig licht. Ware het assimilatie- 

 vermogen van de mistel niet grooter geweest, dan om in eigen 

 behoefte aan organische verbindingen te voorzien, dan zou de 

 onderstam het spoedig, door gebrek aan voedsel, hebben moeten 

 opgeven. Dit is echter niet gebeurd ; we zien integendeel een 

 toename van de jaarlijksche diktegroei bij het grooter worden 

 van de assimileerende kroon. De mistel is dus dadelijk in staat 

 geweest in de behoeften aan organisch voedsel voor een plant. 



