118 



wijfje plaats, in welke gevechten menige mannelijke mol het 



leven laat. 



Men ziet, dat alle omstandigheden er naar zijn, dat de mol- 

 len zich niet sterk kunnen vermeerderen (het relatief geringe 

 aantal wijfjes; het niet groote aantal jongen; de langdurige 

 hulpbehoevendheid van deze, waardoor gedurende eenige weken 

 lang de dood van de moeder dien van de jongen meebrengt). 



Waar nu de voortplanting naar verhouding zoo gering is, is 

 de kans op het totaal uitgeroeid worden van den mol in streken, 

 waar er jacht op wordt gemaakt, zeer groot; vooral in lage 

 streken, die in den winter onder water loopen en waar de 

 mollen soms bij massa's verdrinken. 



Nu zou ik het als bewonderaar der natuur en als natuur- 

 onderzoeker natuurlijk zeer jammer vinden, wanneer eene dier- 

 soort onzer fauna werd uitgeroeid. Maar ik zou het ook een 

 ernstig gevaar voor den landbouw, of liever voor de bodem- 

 kultuur in het algemeen, achten, wanneer de mol in verscheiden 

 streken niet meer voorkwam. 



Hoewel reeds Linnaeus zeer positief uitsprak, dat de mol 

 geen plantaardig voedsel gebruikt, maar uitsluitend dierlijke 

 spijs, hebben niet alleen de weinig ontwikkelden onder de 

 practische landbouwers en tuinlie.den, maar ook schrijvers ') 

 later herhaaldelijk de meening verkondigd, dat de mol zich 

 ook met plantenwortels zou voeden. Ik behoef hier eigenlijk 

 nauwelijks nader op deze meening in te gaan. Dat de mol 



») Een curieus boek ligt vóór mij, getiteld: „Proeve eener natuurlijke 

 historie van den mol", door „den heer de la Faille, uitgegeven te Utrecht 

 bij J. van Rossum, Boekverkoper over de Bakkerbrug, op de Oude 

 Gragt", 1785. Het begint met deze woorden : „Om uit het gedrag van 

 den Mol tot zijne geneigtheit en eigenschappen te besluiten, schijnt hij 

 volkomen in rang tot die schadelijke wezens te behooren, welker gansche 

 bezigheid bestaat in des menschen geduld op de proef te stellen. Onder 

 deezc menigte van zoo onderscheiden dieren vindt men een deel dat zijn 

 persoon verontrust, en een ander deel, dat zijne goederen aantast. De 

 Mol, te zwak of te vreesachtig, om zich tot den landheer te verheffen, 



