119 



geen plantenwortels als voedsel gebruikt, volgt eigenlijk reeds 

 uit zijn gebit, dat zoodanig is, dat het fijnmalen van zoodanige 

 spijs hem absoluut onmogelijk moet zijn. Opent men de maag 

 van een mol, dan vindt men er steeds in de overblijfselen van 

 aardwormen, engerlingen, veenmollen, emelten, aardrupsen, 

 soms ook van kleine zoogdieren, zooals muizen en spitsmuizen. 

 Vaak ook vindt men de maag leeg. Maar nimmer treft men 

 er overblijfselen van plantenwortels of van ander plantaardig 

 voedsel in aan. 



vergenoegt zich alleen met deszelfs goederen aan te vallen; slechts des- 

 zelfs erf blijft het voorwerp zijner weelde. Bosschen, Wijnbergen, Tuinen, 

 Velden en Weilanden zijn zooals zij van tijd tot tijd de plaats van zijn 



verblijf zijn, ook die der verwoesting Hij kwetst of vernielt de 



diepste wortels der boomen, waarvan de malste en smaaklijkste hem 

 dikwijls tot spijze dienen." Wel zegt de la Faille (bl. 39) dat het gewone 

 voedsel van den mol zijn „aardwormen en andere insecten", maar dit dier 

 eet — volgens hem — ook allerlei onderaardsche plantendeelen: „Wor- 

 telen, die de Mol in de weilanden en velden vindt, gelijk die der peul- 

 vruchten, ja zelfs boomwortelen, zijn dikwijls zijn eenigste toevlugt". 

 (bl. 41). 



Hoewel de Heer de la Faille in 't algemeen den mol meer schadelijk 

 dan nuttig acht, wil hij toch wel toestemmen, dat hij ook nut doet. „Doch" 

 — zegt hij — „kan men wel met vermaak of als een voordeel de handel- 

 wijze van een dier aangeven, welk door het aanhoudend opwerpen der 

 aarde, welkers onderste het boven brengt, de wortels der planten of 

 bederft of opeet en de spruitsels vernielt ?" „Met meer waarheid kan 

 men stellen dat de Mol ons van een groot aantal aard- en regenwormen, 

 die hij eet, bevrijdt, welke in zekere plaatsen een aanmerkelijker verwoes- 

 ting aanrichten, dan hij in staat is te veroorzaaken. Onze meeste uitge- 

 droogde poelen, gelijk verscheiden districten van Gatine en een deel van 

 Poitou, zijn derwijze met aardwormen bezaait, dat de landman daar 

 zonder bedenking, de schade, die hem eenige Mollen zouden kunnen 

 veroorzaaken, zoude verkiezen, voor de aanmerkelijke schade, die zijn 

 weiden van dit boos ongedierte moet ondergaan. Doch even hier houdt 

 zich de Mol zelden op. De overvloed aan voedsel konde hem tot een 



lokaas vertrekken, dan, de vogte grond houdt hem te rug ". Waarin 



nu dan de schade bestaat, door de regenwormen te weeg gebracht ? 

 Hooren wij de la Faille verder: „De aarde in dit hun (der regenwormen) 

 storeloos verblijf, is alom derwijze met spooren doorsneden, dat de grond 



