120 



Daar plantaardig voedsel altijd veel minder snel verteert dan 

 voedsel van dierlijken oorsprong, zoo zou er, wanneer de mol 

 plantaardig voedsel gebruikte, altijd meer kans wezen, dat men 

 daarvan de overblijfselen in de maag vond, dan van insekten. 



Flourens, Cordier, Vrolik, Oken, Lenz en anderen hielden 

 mollen in gevangenschap en voedden deze. Het bleek, dat 

 nooit plantaardig, maar steeds dierlijk voedsel werd opge- 

 nomen en dat de mol zoo ongeveer elke soort van dierlijk 

 voedsel gebruikt : regenwormen, pissebedden, veenmollen, 

 engerlingen, ritnaalden, aardrupsen, emelten, maar ook kik- 

 vorschen, vogels en kleine zoogdieren, zooals muizen en zelfs 

 andere mollen. ') 



Het spreekt nu wel van zelf, dat de opzettelijk genomen 

 voedingsproeven met mollen in gevangen staat slechts een 

 betrekkelijke waarde hebben, waar het geldt uit te maken, wat 

 de mol voornamelijk als voedsel gebruikt, wanneer hij vrij in 

 den grond leeft. Maar dat een mol eerder verhongert dan dat 

 hij plantaardig voedsel opneemt, is er wèl met zekerheid uit 



daarvan verteerd schijnt Eigenlijk richten deze schadelijke insekten 



bij nacht hunne verwoestingen aan. In de lente, zomer en winter komen 

 zij bij regenachtig weder, of wanneer het sterk gedauwd heeft, uit de 

 aarde om zich te vereenigen. Geduurende den dag kruipen zij onder de 

 oppervlakte der aarde voord. Door deze beweeging, welke om zoo te 

 spreeken, zonder ophouden voordduurt, verderven zij het grootste deel 

 de planten : De kleverige vochtigheid, waarmede zij bedekt zijn, dringt 

 in de vaatjens en wortelen, verhit dezelven, waardoor zij beginnen te 

 verwelken en een soort van verrotting verkrijgen, die een groot deel 

 derzelven volkomen vernield". 



Merkwaardig: in den tijd van de la Faille golden de regenwormen 

 voor schadelijk; en den Mol zou men vele van zijne euveldaden 

 hebben vergeven, als hij maar meer onder de regenwormen opruimde 

 dan men meende dat hij deed. Nu kent men den regenworm als een zeer 

 nuttig dier; en wat den mol betreft, hoort men dikwijls de meening 

 uiten : „al het kwaad, dat de mol ons doet, zou nog wel te verdragen 

 zijn, want er staat ook nut tegenover; als hij maar niet bij voorkeur 

 regenwormen at !" 



') Zie o.a. Ritzema Bos, „Landbouwdierkundc", I. bl. 83. 



