121 



gebleken. Vogels zal de mol in de vrije natuur niet dikwijls 

 vangen. Flourens had een mol opgesloten in gezelschap van 

 een musch, en deze werd toen door hem verorberd. 



Dat de mol echter een veldmuis verslindt, die hij in den 

 grond ontmoet, komt dikwijls voor. En soortgenooten worden 

 ook herhaaldelijk gegeten. Gelijk reeds boven werd vermeld, 

 worden in het voorjaar hevige gevechten tusschen mannelijke 

 mollen geleverd om het bezit van de wijfjes. De gedoode 

 exemplaren worden dan meestal opgegeten. Dikwijls worden 

 van muizen en van andere mollen zelfs de beenderen opge- 

 nomen ; alleen de huid wordt overgelaten. 



Dat engerlingen, emelten en aardrupsen op groote schaal 

 door den mol worden gegeten, is algemeen genoeg bekend. 

 Waar zich in den grond groote massa's van deze dieren be- 

 vinden, daar trekken ook altijd de mollen in grooten getale 

 heen. Dat de mol ook veenmollen verslindt, bleek uit proeven, 

 door Prof. G. Vrolik ') indertijd genomen. Hij grijpt dan al- 

 tijd den veenmol van achteren aan, de krachtige voorpooten 

 van dit insekt ontwijkende. Dikwijls wordt beweerd, dat de 

 mol geen ritnaalden zou eten. Nu is uit proefnemingen van 

 den Heer Wouter Sluis in de Beemster reeds meer dan 30 

 jaren geleden, gebleken dat de mol wel degelijk ritnaalden eet, 

 althans, wanneer hij geen ander voedsel krijgt; en ik heb in 

 vroeger jaren bij de opening van de maag van eenige mollen, 

 gevangen op grond, die wemelde van ritnaalden, ook wel de- 

 gelijk van deze ritnaalden verscheidenen exemplaren, versch 

 gegeten, in de onderzochte magen aangetroffen. Dat overigens 

 ritnaalden geenzins het geliefkoosde voedsel van den mol zijn, 

 is wel zeker; en dat op een terrein, waar nevens ritnaalden 

 ook veel regenwormen voorkomen, deze laatsten hoofdzakelijk 

 zullen worden opgegeten, en de ritnaalden zeker dikwijls zullen 



') Zie RiTZEMA Bos, .,Landbouwdierkunde", I bl. 83. 



