126 



met een groot aantal wortels, die zich bovendien tamelijk ver 

 in de lengte uitstrekken. Niet gemakkelijk w^ordt een enkele 

 dier wortels door -het woeien van een mol over zijne geheele 

 lengte uit den grond gewoeld : en in geen geval zal dit met 

 alle wortels van eene grasplant geschieden. Eene dergelijke plant 

 zal dus wel nooit door een mol geheel uit den grond worden 

 gelicht. Het woelen van dit dier op weideland en grasland 

 heeft derhalve geen sterfte onder de grasplanten ten gevolge ; 

 en evenmin wordt de mol door zijn woelen op grasland oor- 

 zaak van den dood van planten. 



Anders is het met die jonge planten, welke een hoofdwor- 

 teltje hebben, dat nog slechts weinig vertakt is. Zoodanig plantje 

 wordt door het graven van den mol zoodanig uit den grond 

 gewerkt, dat het sterft. Maar ook dit brengt niet bij alle soorten 

 van gewassen schade mee. Den landbouwer is het in het alge- 

 meen vrij onverschillig, of er op zijn akker een niet al te groot 

 procent planten doodgaan ; mits deze stervende planten maar 

 niet op een hoop bijeenstaan. Valt er hier en daar een plantje 

 tusschenuit, de daaromheen staande planten ontwikkelen zich 

 des te sterker, en de totale opbrengst van het stuk land, waarom 

 het den landbouwer toch maar te doen is, wordt er niet ge- 

 ringer door. 



Een gewas echter is er, waarin de landbouwer geen mollen 

 kan dulden : dit is vlas. Vlasplantjes kunnen er in 't geheel 

 niet tegen, dat de mol ze uit den grond woelt. Een vlasakker 

 ziet er, zooals men weet, wanneer de plantjes nog heel jong 

 zijn, fraai effen zeegroen uit ; de molleritten zijn op zoodanigen 

 akker reeds op een afstand duidelijk zichtbaar als gele, heen 

 en weer gekronkelde strepen op het zeegroene veld. Overal, 

 waar de mol zich onder de bodemoppervlakte heeft voortbe- 

 wogen, zijn de vlasplanten geel geworden en afgestorven. En 

 nu is het bij vlas wèl kwaad, wanneer er planten tusschen 

 wegvallen. De omstaande planten vertakken zich dan sterker; 



