128 



planten, maar ook door de grondverplaatsing op zichzelve. De 

 massa's aarde, die de mol opwerpt, — de grootere en kleinere 

 „molshoopen" — zijn op het weiland niet nadeelig; integendeel, 

 als men ze gaat slechten, krijgt men daarmee een soort van 

 „overaarding", zooals dikwijls op weiden en op gazons opzet- 

 telijk wordt toegepast. Op grasland en op graanland kunnen de 

 molshoopen wat last veroorzaken bij 't maaien, vooral wanneer 

 dit met de machine plaatsgrijpt. 



Het voortdurend woelen van den mol in dijken doet deze 

 zwakker worden, en daarom kunnen geen mollen in de nabijheid 

 van dijken en in de dijken zelve worden geduld. Dat de water- 

 schapsbesturen daar de mollen laten wegvangen, is dus zeer 

 zeker noodig. 



Wanneer ik alzoo mijn oordeel over de oeconomische be- 

 teekenis van den mol in enkele woorden samenvat, meen ik 

 dat aldus te kunnen doen : 



de mol eet uitsluitend dierlijk voedsel en is als verdelger 

 van in den grond levende schadelijke dieren van groot nut voor 

 al onze kultures ; 



dat hij ook regenwormen eet, die voor de vruchtbaarmaking 

 van de bouwaarde groote beteekenis hebben, doet het nut van 

 den mol geenszins in schade omslaan, wijl toch de voortplanting 

 der regenwormen zoo sterk is, dat hun voortbestaan op eiken 

 hun passenden bodem gewaarborgd is ; en zonder regenwormen 

 te eten, zou de mol op de meeste gronden niet kunnen blijven 

 bestaan, wijl het aantal insektenlarven daar niet ieder jaar 

 voldoende is om een matig getal mollen tot voedsel te verstrekken ; 



op weiden en grasland, in het algemeen ook op bouwland, 

 doet de mol ook door zijn woelen geen schade aan 't gewas; 

 in kweekerijen en in boomgaarden evenmin; op vlasland, in 

 groente- en bloementuinen en vooral in broeibakken doet hij 

 in dit opzicht wel nadeel, en daar is het noodig, hem te 

 bestrijden; 



