129 



door het opwerpen van molshoopen is hij in weiden niet 

 nadeelig, op bouwland en grasland kunnen de molshoopen 

 last veroorzaken bij het maaien ; 



in dijken en nabij dijken kan men hem niet dulden. 

 Eene bescherming van den mol overal en te allen tijde kan 

 derhalve niet worden aanbevolen. Warmoeziers, vooral groente- 

 kweekers onder glas, zullen altijd de vrijheid moeten hebben, 

 mollen te dooden. Zoo ook de waterschapsbesturen en polder- 

 besturen, met het oog op de bescherming der dijken. 



Werd de mol bij de wet beschermd, dan zou toch althans 

 voor deze personen ten allen tijde de vrijheid moeten blijven 

 bestaan, dit dier te dooden; en ook de landbouwers zouden 

 althans in sommige gevallen die vrijheid moeten kunnen erlangen. 

 Ik zie derhalve niet in, hoe eene wettelijke bescherming van 

 den mol zou kunnen worden ingevoerd, zonder de belangen 

 van velen ernstig te benadeelen, of zonder zooveel uitzonde- 

 ringen toe te laten, dat die bescherming zelve in 't geheel 

 niet veel meer te beteekenen had. 



Dat nu menigeen wel eens mollen laat wegvangen, omdat 

 hij ze geheel ten onrechte voor schadelijk houdt (zooals menig 

 veehouder en fruitboomgaardbezitter), — dat is wel zeer jammer, 

 maar ik geloof dat het moeilijk door eene wet is tegen te gaan. 

 Veel erger echter is het, dat in verscheiden streken onzes lands 

 zoo groote massa's mollen stelselmatig worden weggevangen 

 door mollevangers van beroep, om de vachten te verkoopen. 

 Deze roeien de mollen stelselmatig uit; en zooals ik aan 't 

 begin van dit artikel deed uitkomen, wanneer aan dat stelsel- 

 matig mollenverdelgen geen einde komt, zullen er alras ver- 

 scheiden streken van ons land zijn, waar de mol totaal ontbreekt. 

 En dat zulks zeer ten nadeele van onze kultures zal zijn, 

 behoeft niet te worden betwijfeld. 



Hoe aan die noodlottige mollenvangst uit winstbejag een 

 einde te maken? Naar mijne meening .kan onze Regeering 



