130 



moeilijk ingrijpen door het dooden van den mol te verbieden, 

 gelijk boven werd aangetoond. 



Alles moet dus worden gedaan, om bij grondgebruikers en 

 grondeigenaars de overtuiging te vestigen, dat die stelselmatige 

 uitroeiing van den mol uit winstbejag hoe eerder hoe beter 

 moet ophouden ; want dat de mol, hoezeer soms schadelijk 

 voor onze kultures, in 't algemeen als een hoogst nuttig dier 

 moet worden beschouwd, welks algeheele uitroeiing zeer ten 

 nadeele van den land- en tuinbouw moet uitkomen. Ten 

 overvloede kan nog worden opgemerkt, dat de mollevangers 

 soms de weiden op ergerlijke wijze vernielen. 



Laten allen, die hunne weiden en bouwlanden en in 't 

 algemeen terreinen verpachten, waarop de mol niet dan bij 

 uitzondering schade doet, zulks doen onder de bepaalde 

 voorwaarde, dat daar geen mollen mogen worden gevangen, 

 dan eventueel met hunne uitdrukkelijke toestemming. 



Laten verder Rijkslandbouw- en Rijkstuinbouwleeraren en 

 Landbouwonderwijzers en allen, die de land- en tuinbouwers 

 voorlichten, telkens en telkens weer belanghebbenden wijzen 

 op de groote rol, die de mol ten opzichte van onze kultures 

 speelt. Vooral ook de practische land- en tuinbouwers, die 

 van het nut van den mol overtuigd zijn, kunnen in dezen veel 

 goed doen. Inzonderheid de jeugd moet voor de zaak ge- 

 wonnen worden. 



Maar men vergete niet, dat de mol reeds in onderscheiden 

 streken onzes lands schaarsch is geworden en dat — wil men 

 daar het uitsterven van dit dier voorkomen — spoedig moet 

 worden gehandeld. Er is werkelijk periculum in mora. Tegen 

 dat de groote meerderheid der belanghebbenden zoodanig van 

 het nut van den mol overtuigd zijn, dat zij niet alleen niet 

 onnoodig mollen dooden maar ook toezien, dat er geen mollen- 

 vangers op hun land komen, — tegen dien tijd zal, als 't zoo 

 doorgaat — naar alle waarschijnlijkheid de mol in de meeste 



