43 



van Hamburg ; daar werd zij door Prof. Klebahn bestudeerd, 

 die er in slaagde de oorzaak te vinden en de ziekte beschreven 

 heeft in een in 1909 verschenen werk: ,Die Krankheiten des 

 Flieders" (Gebr. BoRNTRaOER, Berlin). 



Alvorens nu tot de beschrijving dezer ziekte, zooals die op 

 't Instituut voor Phytopathologie werd waargenomen, over te 

 gaan, zal ik zeer in 't kort de handelwijze, die men volgt om 

 de seringen in bloei te trekken, aangeven. Hun, die er meer 

 van willen weten, zij de lezing van 't bovengenoemde werkje 

 van Spaargaren aanbevolen. 



Men oculeert, gewoonlijk in Augustus, op 2-jarige zaailingen 

 van de gewone blauwe of witte sering {Syringa vulgaris) de 

 variëteit, welke men wenscht te kweeken, veelal de witte „Marie 

 Legraye" of de lila „Charles X" en „Andenken an Ludwig Spath", 

 ook wel de dubbele witte „Mme Casimir Périer" en de dubbele 

 lila „Président Grévy". Het volgend jaar in Augustus of Sep- 

 tember worden de dan dus éénjarige oculaties op driejarigen 

 onderstam in goed bewerkten en bemesten grond verplant, 

 waarop zij in 't voorjaar gewoonlijk flink uitloopen en in den 

 daarop volgenden winter getrokken kunnen worden ; zij zijn 

 dus dan 2 jaar oud. Meestal echter geschiedt 't trekken pas 

 met 3-jarige oculaties, omdat men dikwijls niet in Augustus, 

 maar pas in 't daarop volgend voorjaar de éénjarige oculaties 

 verplant, wat gewoonlijk geschiedt uit praktische overwegingen 

 in verband met grondbewerking en beschikbaar terrein, hi den 

 zomer, voorafgaande aan den winter, waarin men ze forceeren 

 wil, worden de planten óf nog eens verplant óf eenvoudig 

 rondom de wortels afgestoken. Hierdoor wordt de groeiperiode 

 verkort, waardoor het hout spoediger rijp wordt en de bloem- 

 knoppen krachtiger worden. Dat in de jaren van den groei 

 rationeel bemest en oordeelkundig gesnoeid dient te worden, 

 spreekt wel van zelf. 



Tegen den winter worden nu de te trekken planten met 



