"45 



kas brei>gt, wordt in Aalsmeer niet toegepast ; in de omge- 

 ving van Hamburg geschiedt 't wel, en volgens Klebahn geven 

 vele kweekers er zelfs de voorkeur aan, omdat de bloemen 

 er natuurlijker zouden uitzien dan de vervroegde. — 



Na deze inleiding zal ik thans overgaan tot de bespreking 

 der bewuste ziekte, voor 't eerst door mij in Holland gecon- 

 stateerd aan de bovengenoemde inzending seringetakken uit 

 Aalsmeer, waarvan Prof. Ritzema Bos mij 't onderzoek had 

 opgedragen, 't Waren twijgen van de soort Marie Legraye, 

 die meest van goed gevormde, flinke knoppen voorzien waren. 

 Van de meeste takken waren de eindknoppen, en vaak ook 

 nog een paar daarop volgende, volkomen gezond en frisch 

 groen van kleur. Van de overige knoppen evenwel waren er 

 verscheidene, die, ofschoon van bijna normale grootte, niet 

 groen, maar donkerbruin van kleur en gerimpeld aan de opper- 

 vlakte waren. Soms waren ook de eindknoppen geheel of 

 gedeeltelijk aangetast, ook van andere knoppen waren soms 

 slechts enkel schubben bruin geworden, of de meeste bruin 

 en nog enkele groen, in allerlei overgangen. Aan de bast der 

 takjes was op 't oog niets bijzonders te zien, doch sneed of 

 krabde men wat van de bruine opperhuid weg, dan kwam op 

 gezonde gedeelten de helder groene kleur van het weefsel voor 

 den dag, terwijl nabij de zieke knoppen dit weefsel over 

 langer of korter uitgestrektheid bruin gekleurd was, welke 

 bruine kleur zich soms tot in het houtgedeelte uitstrekte. 

 Nergens waren fructificaties of myceliumdraden van een zwam 

 aan de oppervlakte te zien, zoodat ik in 't eerst geneigd was 

 aan vorstbeschadiging te denken, waarvan het ziektebeeld 

 in vele gevallen vrij wel met de beschreven verschijnselen 

 overeenstemt; ook dwarsdoorsneden van de zieke takjes, 

 door 't microscoop beschouwd, deden denken aan 't micro- 

 scopisch beeld van door vorst gedoode takjes. Wel bleef dan 

 minder goed 't feit te verklaren, dat de eindknoppen meest 



