56 



celium van Phytophtora aanwezig, waarbij liet vaak in allerlei 

 richtingen verliep, alsof het een verderen weg gezocht had, 

 maar dien niet kon vinden. 



Zooals reeds gezegd is, moet de zwam, wegens het vormen 

 der oösporen en het, althans gedurende een groot deel van de 

 groeiperiode eencellig mycelium tot de wierzwammen gerekend 

 worden. Daar de zwam echter geene conidiën of sporangiën 

 vormde, (althans op de voedsterplant werden deze door Klebahn 

 nooit waargenomen), meende K. aanvankelijk haar tot een nieuw 

 geslacht te moeten brengen, dat hij Phloeophtora Syringae 

 doopte. Later slaagde hij er in, in cultures in waterdroppels 

 de zwam tot het vormen van conidiën te brengen, welke 

 sporangiën of conidiën in wijze van vorming, grootte en gedaante 

 veel overeenkomst toonden met die van de bekende Phytophtora 

 omnivora de Bary. Na vele infectieproeven en een uitvoerige 

 vergelijkende studie van reinculturen kwam Klebahn evenwel 

 tot de conclusie, wel degelijk met een nieuwe, schoon naver- 

 wante soort te doen te hebben, die hij den naam van Phytophtora 

 syringae gaf, naar de eenige voedsterplant, waarop zij in de 

 natuur was aangetroffen. De ontdekker is er bij kunstmatige 

 infectieproeven in geslaagd, ook Ligustrum vulgare, Jasminum 

 nudiflorum. Forsythia viridissima en Crataegus oxyacantha 

 te infecteeren; ook kiemplantjes van Fagus sylvatica werden 

 aangetast. Misschien zal 't dus de moeite loonen, deze planten 

 eens nauwkeurig op abnormale verschijnselen, als blijven zitten 

 en bruin worden van knoppen of afsterven van takken, te 

 onderzoeken ; 't is mogelijk, dat de zwam ook in de natuur 

 reeds op deze planten voorkomt, maar nog niet eerder is 

 waargenomen. 



Nog verdient hier een proef van den Hamburgschen phyto- 

 patholoog vermelding, waarbij hij er in slaagde ook groene 

 bladeren en jonge twijgen te infecteeren, door namelijk de uit 

 sporangiën ontstane zwermsporen tusschen de blaadjes van 



