58 



groote meerderheid der getrokken seringen uit deze beide 

 soorten bestaat. 



De vraag doet zich thans voor: hoe is die zwam in Neder- 

 land gekomen ? Dat zal wel altijd een raadsel blijven, waar- 

 schijnlijk is zij er wel altijd geweest, doch begint, zooals dat 

 zoo vaak met parasieten 't geval is, eerst schadelijk te wor- 

 den op terreinen, waar gedurende langeren tijd dezelfde cul- 

 tuur gedreven wordt. Het is mogelijk, dat zij saprophytisch in 

 den grond zal kunnen leven en zeker kunnen de dikwandige 

 oösporen geruimen tijd hun kiemkracht bewaren; er zijn zelfs 

 gevallen bekend, waarin oösporen na jaren nog kiemden. Worden 

 dus nu door de ziekte aangetaste en daardoor mislukte serin- 

 getwijgen, waarvan de knoppen vol oösporen zitten en waar- 

 van, althans volgens Klebahn, ook de bast ze kan bevatten, op 

 't land geworpen, dan is 't niet onmogelijk, dat de zwam zich 

 in den bodem in stand weet te houden om later seringen, die 

 toevallig met dien bodem in aanraking komen, te besmetten. 

 Meer dan eene gissing is dit niet, doch hiermede komen wij 

 van zelf tot de met 't oog op de bestrijding hoogst belangrijke 

 vraag, hoe de seringen besmet worden. 



Neemt men aan, dat de zwam in den bodem zou kunnen 

 leven, zooals ook Klebahn doet, dan kan, indien de grond 

 eenmaal geïnfecteerd is, besmetting van gezonde planten plaats 

 hebben, indien deze bij het overplanten of uitgraven om naar 

 de nabijheid der kassen te worden gebracht, tijdelijk op den 

 grond worden gelegd. 



Indien 't in dien tijd nat weer is, zooals dezen zomer het 

 geval is geweest, is 't zeker denkbaar, dat door in den grond 

 aanwezig mycelium of oösporen dan sporangien gevormd wor- 

 den in de waterdruppeltjes tusschen de aarddeeltjes; deze zul- 

 len dan zwermsporen uitstooten, waardoor de kans, dat een 

 dezer talrijke zwermsporen een seringeknop besmet, vrij groot 

 wordt. Bij droog weer worden noch sporangien, noch zwerm- 



